О заман ки, Аллаһ Тәала Һәзрәт Адәми (ә) хәлг едир вә мәләкләрин она сәҹдә етмәси илә она кәрамәт бәхш едир, Адәм (ә) дүшүнүр ки, бәлкә о, ән үстүн хәлгдир? Бу заман Аллаһ Адәмә (ә) вәһј едир: “Еј Адәм! Башыны галдыр вә әршин сүтунуна нәзәр сал!”.
Һәзрәт Адәм (ә) башыны галдырыр вә әршин сүтунуна нәзәр салыр. Ҝөрүр ки, орада јазылмышдыр:
“Аллаһдан башга ибадәт едиләҹәк бир мәбуд јохдур, Һәзрәт Муһәммәд (с) – Аллаһын рәсулудур, Һәзрәт Әли (ә) – Әмирәл-мөмининдир, онун ханымы Фатимә (с.ә) – аләм гадынларынын сәрвәридир, ики өвлады Һәсән (ә) вә Һүсејн (ә) – беһишт ҹаванларынын сејјидидир”.
Һәзрәт Адәм (ә) дејир: “Аллаһым, онлар кимләрдирләр?”.
Хитаб ҝәлир: “Онлар сәнин нәслиндәндирләр. Онлар Мәним ән үстүн мәхлугларымдыр. Сәндән вә башгаларындан да үстүндүрләр. Әҝәр онлар инсанларын арасында олмасајды, Мән беһишти вә ҹәһәннәми хәлг етмәздим.
Һәтта јери вә ҝөјү дә хәлг етмәздим. Она ҝөрә еһтијатлы ол вә мәбада онлара һәсәд ҝөзү илә бахасан. О заман сәни Өз дәрҝаһымдан чыхардарам”.
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
