Вәтәндә бу зүлмә мәруз галмыш Вәтәнин һаҹы Мөвсүм, һаҹы Зүлфүгар, һаҹы Азәр вә һаҹы Фәхри кими диҝәр алим, мөмин, гејрәтли вә иманлы оғланларынын һагларыны вар гүввәмизлә мүдафиә етмәли вә онларын азадлыға чыхмасыны тәләб етмәлијик
Бир аја јахындыр ки, өлкәмиздә динә, дин алимләринә вә диндарлара гаршы репресијалар давам едир. Илк ҝүнләрдә һамы тәҹҹүбләнир ки, “белә олмаз, дөвләт вә дөвләт мәмурлары өз мүсәлман халыгна гаршы бу ҹүр һәрәкәтләрә јол вермәз!” Амма, бу хам хәјаллар вә еһтималлар һамысы боша чыхды. Дөвләт мәмурлары вәтәнин доггуз шәһәрини ишғал етмиш дүшмәнләрини севиндирәҹәк бир аддым вә планла башлады, нәинки дини, дин алимләрини вә диндарлары һәбс етсин, инҹитсин вә олмазын әзијјәтләрә мәруз гојсун, бәлкә дә һазырдылар ки, кимлијиндән асылы оламајараг, бу һагсызлыглара вә мәмур өзбашналығы вә сифаришләрә гаршы ағзыны ачан һәр бир мүсәлман вәтәндашын да башына олмазын ојунлар ачсынлар. Демәк, артыг Вәтән бизим үчүн КӘРБӘЛА МЕЈДАНЫНА чеврилиб. Даһа доғрусу, дөвләт вә дөвләт мәмурлары гәсдән бу сәһнәләри һазырлајыблар ки, Вәтән, мүсәлман халг үчүн белә бир мејдана чеврилсин.
Бу вәзијјәтдә Имам Һүсејн (әлејһиссалам) вә Онун пак Әһли-Бејти (ә), Кәрбала карваны јада дүшүр. Инди там гәтијјәтлә демәк олар ки, тарих тәкрарланыр вә биз мүсәлманлар јенә дә Аллаһ-тәаланын дәрҝаһында имтаһандан кечирик. Тарихдә вар ки, Имам Һүсјен (ә) јол боју чохларыны сынагдан чыхартды. Һәтта, бәзән она гаршы дүшмән кими танынанлары да сынагдан чыхарды. Тарих ҝөстәрир ки, чох аз мүсәлманлар бу сынагдан алны ачыг, үзү ағ чыхдылар. Бәзән илк ҝүнләрдә дүшмән кими ҝөрүнәнләр (Һүрр ибни Ријаһ) агибәти хејирлә гуртарыр вә Кәрбла шәһидләриндән олур. Әбәди вә хошбәх бир һәјата говушур. Ән башлаҹасы исә, һәм дүнјада вә һәм дә ахирәтдә Ислам Пејғәмбәринин (с) вә Әһли-Бејтинин (ә) јанында үзү аз алны ачыг олурлар. Тарихдә вар ки, бир нәфар Имам Һүсејнә (әлејһиссалам) өз аты илә көмәклик етмәк истәди, амма өзү горхду. Имам (ә) онун атыны өзүнә гајтарыб, бу сәһрадан имкан олдугҹа узаглашмасыны истәди вә бујурду: “Ҹәддимдән ешитмишәм ки, һәр кәс биз Әһли-Бејтин (ә) көмәјә чағырыш сәсини ешитсә вә көмәјә ҝәлмәсә, үммәтиндән дејил!” Чохларымыз Ашура ҝүнү мәнбәрләрәдә бу шүары тез-тез ешидирик:
“КАШ БУ ҜҮН БУ ДӘМДӘ, ОЛАЈДЫМ КӘРБӘЛАДӘ!
АЛАЈДЫМ ҺҮСЕЈН ГАНЫН, ӨЛӘЈДИМ КӘРБӘЛАДӘ!”
Нә ҝөзәл шүар! Нә ҝөзәл арзу! Нә ҝөзәл агибәт! Бир аја јахындыр ки, вәтәнимизин ән пак вә тәмиз гәбли инсанларын мүхтәлиф тәһгир, бөһтан, һәбсләр вә ишкәнҹәләрлә зинданларда вә евләриндә инҹидирләр. Аиләләринин вә балаларынын ҝөзләрини ағлар гојублар. Чохларынмыза бу һадисәләр бәлкә дә јуху кими ҝөрүнүр. Бәзиләримиз һадисләр аҹы нәтиҹә илә гуртардыгдан сонра ајылаҹаг вә бәлкәдә пешиман олаҹаг. Минбәрләрдә данышанда минбәри сиркәләјән вә аз гала дуруб Кәрбәлаја ҝетмәјә һазыр олмаг истәјәнләр үчүн ән јахшы фирсәт әлә дүшүб. Имам Һүсјен (ә) ашигләрини һиҹабы, һаггы вә дини мүдафиә етдикләринә ҝөрә бу ҝүн вәтәнимиздә олмазын бәлалара вә әзијјәтләрә дүчар едибләр. Бүтүн бу һагсызлыглара гаршы сәс галдырмаг, гышгырмаг, фәрајд етмәк вә һагсызлыға сон гојмағы тәләб етмәк лазымдыр. Ҝөзләмә вә интизар чәкмәклә, һәм фүрсәт вә һәм дә иманымызы әлдән верә биләрик. Тарихдә тәввабининләри (төвбә едәнләри) ҝөз өнүнә ҝәтирмәк јахшы оларды. Зүлм олунмуш мүсәлман халгын фәрјад чәкмәјә Аллаһ-таала тәрәфиндән иҹазәси вә һаггы вар. Гуран буну әмр едир, зүлм олунмуш фәрјад чәкә биләр. Гуранда охујуруг: “Аллаһ (башгаларынын) пис һәрәкәтләринин ачыг (уҹадан) дејилмәсини (фәрјад чәкмәсини) севмәз. Јалныз зүлм олунмуш шәхсләр мүстәснадыр. Аллаһ (һәр шеји) ешидәндир, биләндир!” (Ниса сурәси 148)
Вәтәндә бу зүлмә мәруз галмыш Вәтәнин һаҹы Мөвсүм, һаҹы Зүлфүгар, һаҹы Азәр вә һаҹы Фәхри кими диҝәр алим, мөмин, гејрәтли вә иманлы оғланларынын һагларыны вар гүввәмизлә мүдафиә етмәли вә онларын азадлыға чыхмасыны тәләб етмәлијик. Оналара атылан бүтүн бу гуру бөһтанларын ләғв олунмасыны исәтәмәлијик.
Аллаһ-таала Гуранда һәр бир иман әһлинин мүхтәлиф сынаг вә имтаһандан чыхаҹағына чохлу ајәләрдә ишарә едиб. Илк әввәләдә Гуран бујрур ки, һеч вахт нә өлүмдән горхун вә нә дә мүхтәлиф бәһанәләрлә өлүмдән гачмаға чалышын. Гуранда бу һагда охујуруг: “(Ја Пејғәмбәр) де: "Әҝәр өлмәкдән, јахуд өлдүрүлмәкдән (горхуб) гачарсынызса, гачмаг сизә һеч бир фајда вермәз. (Гачсаныз белә, дүнјада) анҹаг аз бир мүддәт доланыб-кечинәрсиниз.” (Әһзаб сурәси 16)
Демәли, инсан һарда вә һансы вәзијјәтәдә олмасындан аслы олмајараг һачанса өлүмлә үзләшмәлидир. Һагг јолунда, Вәтән јолунда, зүлмлә мүбаризәдә өлмәк вә шәһид олмаг, Гуран вә Әһли-Бејт (әлејһимуссалам) мәктәбиндә ән бөјүк фејз вә ифтихардыр. Һәтта, дүшмәнә гаршы ән ағыр дөјүшләрдә белә Аллаһ-таала иман әһлини сынагдан чыхарыр вә онлара мәһкәм олмағы вә Аллаһа тәвәккүл етмәји әмр едир. Гурана бу һагда охујуруг: “Мәһз онда (Хәндәк вурушунда) мө’минләр имтаһана чәкилмиш (кимин һәгиги мө’мин, кимин мүнафиг олдуғу бәлли олмуш) вә мөһкәм сарсылмышдылар.” (Әһзаб сурәси 11) Сонра Аллаһ-таала бујурур ки, белә имтаһанларда мүнафигләр вә иманы зәиф оланлар даһа чох өзләрини бүруз етдирир. Гуранда охујруг: “О заман мүнафигләр вә гәлбләриндә мәрәз (шәкк) оланлар: "Аллаһ вә Онун пејғәмбәри бизә јалан вә’д етмишдир. (Биз зәфәр чала билмәјәҹәјик)" - дејирдиләр.” (Әһзаб сурәси)
Јенә дә Аллаһ-таала башга бир сурәдә иманлы шәхсләрин имтаһандан чыхмадан һансыса бир мәгама чата билмәјәҹәкләринә ишарә едәрәк бујурур: “(Еј мө’минләр!) Сиздән әввәлкиләрин башына ҝәләнләр сизин башыныза ҝәлмәмиш Беһиштә дахил олаҹағынызымы ҝүман едирсиниз? Онлары (шиддәтли) фәлакәт вә сыхынты елә бүрүмүш, елә сарсылмышдылар ки, һәтта Пејғәмбәр вә иман ҝәтирәнләр бирликдә: "Аллаһын көмәји нә вахт ҝәләҹәк?" - демишдиләр. Билин ки, Аллаһын көмәји (сизә) јахындыр!” (Бәгәрә сурәси 214)
Бәс, сән демә бу ҝүн бизим һамымыз Вәтәндә имтаһан мејданындајыг. Дин, иман вә вәтән горунмалыдыр, вәтәнин алим вә пак инсанлары горунмалыдыр. Һәр кимин өз сәвијјәиндә сөзү вә әмәли олмалыдыр. Сусмаг вә евдә отурмагла имтанһан вермәк олмаз. Демәли һәр биримиз бүтүн бу һадисәләрә мүнасибәтдә Аллаһ-таала дәрҝаһында мөһкәм әсасларла сорғу-суал олунаҹајыг. Аллаһ-таала о ҝүндә бизим үзүмүзү бу ҝүнкү мөвгејимизә вә әмәлләримизә ҝөрә гара етмәсин иншаллаһ! О кәсләрдән олмаг лазымдыр ки, динин, иманын вә вәтәнин горумаға һәр заман һазыр оланлар һаггында Гуранда Аллаһ-тааланын бујурдуғу бу ајә бизләрә дә аид олсун: “Мө’минләр ичәриләрисиндә еләләри дә вардыр ки, Аллаһа етдикләри әһдә садиг оларлар. Онлардан кимиси (бу јолда) шәһид олмуш, кимиси дә (шәһид олмасыны) ҝөзләјир. Онлар (вердикләри сөзү) әсла дәјишмәзләр ки, Аллаһ (бунунла) доғрулары доғрулугларына ҝөрә мүкафатландырсын, мүнафигләрә дә истәсә әзаб версин, јахуд онларын төвбәләрини гәбул бујурсун. Һәгигәтән, Аллаһ (бәндәләрини) бағышлајандыр, рәһм едәндир!” (Әһзаб сурәси 23,24)
Фаиг Вәлизадә
