Һишам ибн Исмаил Мәдинәнин һакими олдуғу вахтларда Имам Сәҹҹад (ә) вә онун ардыҹылларына чох зүлм етмишди. Ишдән кәнарлашдырылдыгдан сонра ону јени һакимин ҝөстәриши илә Мәрван ибн Һәкәмин евинин гаршысында сахладылар ки, әһали онун зүлмләринин әвәзини чыхсын. Шәһид Мүтәһһәри јазыр: “Һишамы һамыдан чох мин бир ишҝәнҹә вердији Имам Сәҹҹад (ә) вә шиәләр дүшүндүрүрдү. Онлара гаршы зүлмләри мүгабилиндә өлдүрүләҹәјини ҝүман едирди. Буна ҝөрә дә Имамын она јахынлашдығыны ҝөрәндә рәнҝи гачды, әсмәјә башлады. Имам исә она уҹа сәслә салам вериб, әл ҝөрүшдү вә бујурду: “Әҝәр сәнә көмәјим дәјә биләрсә, буна һазырам.” Бәли, Имам әләвиләри бу руһда тәрбијә едиб бујурурду: “Јыхыланы вурмаг, зәифләмиш дүшмәндән интигам алмаг бизим хасијјәтимиз дејил. Әксинә, бизим әхлагымыз беләләринә јардым әли узатмагдыр.” /Тебјан/
