Әһли Бејт (әлејһимус сәлам) -АБНА- Хәбәр Аҝентлији- Әмирәл-мөминин (ә) шәһадәти һаггында һәдисләримиздә вә тарихдә чох сајда мөвзулар дахил олмушдур. Бурада тарихин әзәмәтли шәхсијјәтинин мәзлумијјәти бәјан едилир.
Пејғәмбәри-Әкрәм (с) бу шәһадәт һаггында габагҹадан хәбәр вермишди. О, бу хәбәри верән заман ҝөз јашлары мүбарәк јанағындан ахырмыш. Аллаһын Рәсулу (с) мүбарәк Рамазан ајы астанасында инсанлар үчүн хүтбә сөјләмишдир. Бу хүтбәсиндә Рамазан ајынын фәзиләти вә инсанларын вәзифәләри һаггында данышмышдыр. Инсанларын ичәрисиндән Әмирәл-мөминин (ә) галхмыш вә бу ајын ән үстүн әмәли һаггында суал вермишдир.
Һәзрәт Пејғәмбәр (с) ҹаваб верәрәк, бујурмушдур: “Бу ајда ән үстүн әмәл - ҝүнаһдан чәкинмәкдир.” Имам Әли (ә) бујурур: Пејғәмбәр (с) мәним бу суалыма ҹаваб верәндән сонра ағламаға башлады. Сорушдум: “Еј Рәсулаллаһ! Сизи ағладан нәдир?” Бујурду: “Еј Әли! Она ҝөрә ағлајырам ки, бу ајда сәнә еһтирамсызлыг едәҹәкләр. Санки ҝөрүрәм ки, сән Пәрвәрдиҝарын үчүн намаз гылырсан вә биринҹи вә ахырынҹы бәдбәхтләрин ән бәдбәхти олан вә Сәмуд гөвмүнүн дәвәсини гәтлә јетирәнлә ејни сәвијјәдә олан бир инсан галхаҹаг вә башына зәрбә вураҹагдыр. Саггалын гана бојанаҹагдыр”. Әрз етдим: “Ја Рәсулаллаһ! Диним сағлам галаҹагдырмы?” Бујурду: “Динин сағлам галаҹагдыр””.
Елә бу хүтбәдән сонра Пејғәмбәримиз (с) инсанлара Әмирәл-мөминин (ә) вилајәтини бир даһа хатырлатды вә дүшмәнләрә вә пис нијјәтли инсанлара белә бујурду: “Еј Әли! Һәр ким сәни өлдүрәр, мәни өлдүрмүшдүр. Һәр ким сәни дүшмән биләр, мәни дүшмән билмишдир. Һәр ким сәни тәһгир едәрсә, мәни тәһгир етмишдир. Чүнки сән мәндәнсән, ҹаным кимисән. Сәнин руһун мәним руһумдандыр, сәнин затын мәним затымдандыр. Аллаһ Тәала сәни вә мәни јаратмышдыр, сәни вә мәни сечмишдир. Мәни пејғәмбәрлик вә сәни дә имамлыг үчүн сечмишдир. Һәр ким сәнин имамәтлијини инкар едәр, мәним нүбувәтими инкар етмиш кимидир. Еј Әли! Сән мәним вәсим, өвладларымын атасы, гызымын әри вә үммәтимә ҹанишинимсән. Һәјатымда вә өләндән сонра сәнин әмрин мәним әмримдир. Сәнин гадаған, мәним гадағамдыр. Мәни нүбуввәтә сечән о Аллаһа анд олсун ки, мәни јарадылышларын ән јахшысы гәрар вермишдир. Сән Пәрвәрдиҝарын јаратдыглары үзәриндә һүҹҹәт, сиррләринә әмин вә бәндәләринә ҹанишинсән”.
Имам Әлинин (ә) кәнизи Умми Ҹәфәр нәгл едир: “Мән Һәзрәтин әлләринә су төкүрдүм. Башыны јухары галдырды. Саггалыны әлинә ҝөтүрдү вә она бахыб деди: “Аһ олсун сәнә ки, гана бојанаҹагсан. Бу һадисә баш верәндә ҹүмә ҝүнү иди”.
Әлфәтуһ јазыр: “Әли (ә) хәвариҹләрлә дөјүшдән гајыдырды. Инсанлар ону гаршыламаға тәләсирдиләр. Ону гәләбәсинә ҝөрә тәбрик едирдиләр. Бөјүк мәсҹидә (Куфә мәсҹидинә) дахил олду. Орада ики рүкәт намаз гылды. Сонра минбәрә ҝедиб, ҝөзәл хүтбә деди. Үзүнү оғлу Һүсејнә (ә) чевириб, бујурду: “Еј Әба Абдуллаһ! Бу ајдан нә гәдәр галмышдыр?” Һүсејн (ә) бујурду: “17 ҝүн еј Әмирәл-мөминин!” Һәзрәт (ә) әлини ағармыш саггалына чәкиб бујурду: “О заман ки, үммәтин ән бәдбәхт үзвү гызышдырылаҹагдыр, буну гана бојајаҹагдыр”.
Әмирәл-мөминин (ә) өз гатили һаггында белә дејәрди: “Мәни адсыз-сансыз бири өлдүрәҹәкдир. О, ән алчаг гәбиләдәндир. Мәни нә дөјүш мејданында вә нә дә мәрдлик мејданында дејил, суи-гәсд едәрәк, өлдүрәҹәкдир”.
Бејәт ҝүнү Ибни Мулҹәмлә растлашмаг.
Шејх Муфид Әбу Тәфил Амир ибни Василә јазыр: “Әмирәл-мөминин (ә) инсанлары бијәт үчүн топлајырды. Әбдүррәһман ибни Мулҹәм ҝәлди. Әмирәл-мөминин (ә) ики вә ја үч дәфә ону рәдд етди. Сонра бејәти гәбул етди. Ҝетмәк истәјәндә Имам (ә) ону сәсләди. Онунла пејман бағлады ки, һијлә ишләдиб, пејманы позмасын. О, сөз верир вә икинҹи дәфә ҝетмәк истәјәндә Имам (ә) ону јенә чағырыр. Онунла мөһкәм әһд бағлајыр ки, бу әһдини позмасын. О, јенә сөз верир вә үчүнҹү дәфә дә бу ҹүр олур. Ибни Мулҹәм дејир: “Еј Әмирәл-мөминин! Аллаһа анд олсун ки, мәнимлә рәфтар етдијиниз кими башгалары илә рәфтар етдијинизи ҝөрмәдим”. Имам (ә) бујурду: “Ҝет, еј ибни Мулҹәм! Аллаһа анд олсун ки, дедијинә вәфа едәҹәјини һеч фикирләшмирәм”.
Јәгуби јазыр: “Әбдүррәһман ибни Мулҹәм Шәбан ајынын гуртармағына он ҝүн галмыш Куфәјә ҝәлди. Ҝәлмәк хәбәри Имам Әлијә (ә) чатанда бујурду: “Ҝәлди? Аҝаһ олун ки, ондан башга мәним әлејһимә олан һеч ким галмамышдыр. Инди бунун вахты чатмышдыр”. Ибни Мулҹәм Әшәс ибни Гејсин евинә ҝедир вә бир ај орада галыр. Гылынҹыны итиләмәклә мәшғул олур.
Нәһајәт өз хәбис нијјәтини һәјата кечириб, шејтаны севиндирди.
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
