Аллаһ көмәјиниз олсун, бу һиссәјә диггәтлә бахын! Әһли-сүннә вәл ҹамаәнин дахилиндән нәләр кечдијини мүшаһидә един! Аллаһ Рәсулунун (сәлләллаһу әлејһи вә алеһ) аиләси барәдә олан һәр һансы бир фәзиләтә әл атараг дәјишдирмәк истәмишләр. О ҹүмләдән, фәзиләтләрдән бири дә “Мүһәммәд вә Али-Мүһәммәдә салават ҝөндәрмәк”дир ки, Гуранда да ҝәлмишдир.
Бухари, Мүслүм вә әһли-сүннәнин бүтүн мүһәддисләри рәвајәт едибләр ки, бу ајә:
إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا
“Һәгигәтән Аллаһ вә Онун мәләкләри Пејғәмбәрә салават ҝөндәрирләр, еј иман ҝәтирәнләр, сиз дә она салават ҝөндәриб, лајигинҹә саламлајын”[1] – назил олдуғу заман Аллаһ Пејғәмбәринин јанына ҝәлиб дедиләр: Сәнә салават ҝөндәрмәнин неҹәлијини бизә ҝөстәр. Биз сәнә салават ҝөндәрмәјин јолуну билмирик.
Пејғәмбәр (с) бујурду: Дејин:
“Әллаһуммә сәлли әла Муһәммәд вә Али-Мүһәммәд, кәма сәлләјтә әла Ибраһимә вә әла али Ибраһим, иннәкә һәмидун мәҹид.”
Бәзиләри бу ҹүмләни артырыб демишләр ки, Һәзрәт бујурмушдур: Мәнә јарымчыг салават ҝөндәрмәјин. Дедиләр: Еј Аллаһын рәсулу! Јарымчыг салават нәдир? Бујурду: “Әллаһуммә сәлли әла Муһәммәд” – дејиб дурманыздыр. Аллаһ камилдир вә камил олмајан шеји гәбул етмәз.”
Елә бу сәбәбдән имам Шафеи ашкар демишдир: Һәр кәс Әһли-бејтә салават ҝөндәрмәсә, намазы батилдир.
Дар Гутинин сүннәсиндә өз сәнәди илә Әбу Мәсуд Әнсаридән ҝәлмишдир ки, деди: Аллаһ рәсулу бујурмушдур: Һәр кәс намаз гыла вә о намазда мәнә вә аиләмә салават ҝөндәрмәјә, намазы гәбул дејилдир.[2]
Ибни Һәҹәр “Сәваигул-мөһригә” китабында јазыр: Дејләми өз сәнәди илә Пејғәмбәр (с)-дән ҝәтирмишдир: Һәр дуа ки, онда Мүһәммәд вә Әһли-бејтинә салават олмаса, о дуа асимана ҝетмәз.[3]
Тәбәрани “Мөҹәмул-овсәт” китабында Әли (ә)-дан рәвајәт едир ки, о Һәзрәт бујурур: Һәр дуа Мүһәммәд вә Али-Мүһәммәдә салават ҝөндәриләнә гәдәр сахланылыр.[4]
Ҝөрдүјүнүз кими, әһли-сүннә китабларында Пејғәмбәр (с)-ә салаватын неҹәлији ачыгланмышдыр. Баша дүшдүк ки, әҝәр бир кәс өз намазында Мүһәммәд вә Али-Мүһәммәдә салават ҝөндәрмәсә, намазы батилдир. Һәмчинин дуа заманы Мүһәммәд вә Али-Мүһәммәдә салават ҝөндәрмәсә, дуалары асимана ҝетмәз. Аллаһа анд олсун! Бу, јалныз Мүһәммәд вә Али-Мүһәммәдә мәхсус олан бир фәзиләтдир. Беләликлә, онларын башга инсанлардан үстүнлүјү вардыр. Башгалары онларын васитәси илә Аллаһа јахын олурлар.
Амма әһли-сүннә бу фәзиләтин Әһли-бејтә мәхсус олмасына дөзә билмәдиләр. Онун хәтәрини баша дүшдүләр. Онлар билирдиләр ки, һәр нә гәдәр Әбу Бәкр, Өмәр, Осман вә саир сәһабәләр үчүн јаландан фәзиләт дүзәлтсәләр белә, бу фәзиләтләрә јетишмәјәҹәкдир. Чүнки онларын намазы да Пејғәмбәрдән сонра Әли ибни Әби Талиб (ә)-а салават ҝөндәрмәсәләр батилдир.
Бәли, о, итрәтин сәрвәри, Пејғәмбәр аиләсинин бөјүјүдүр. Бунда һеч шәкк јохдур. Онлар бу фәзиләти дәјишдирмәјә башлајыб, она даһа бир һиссә артырдылар. Беләликлә, өз рәһбәрләринин јерини сәһабә арасында уҹалтмаг истәдиләр. Бунун кәнарында диҝәр бир һиссәни о ҹүмләдән чыхарыб ону нагис етдиләр. Китаб јаздыглары заман онда олан салаваты камил јазмырлар. Һәр вахт Мүһәммәд (с), ја Пејғәмбәр (с), ја Аллаһ рәсулу (с) кәлмәләрини гејд етдикдә, јалныз буну демәклә “Сәлләллаһу әләјһи вә сәлләм” кифајәтләниб “Али-Мүһәммәд”ин адыны чәкмирләр!
Әҝәр онлардан бири илә сөһбәтдә она десәниз: Мүһәммәд (с)-ә салават ҝөндәр, ҹавабынызда дејәҹәк: “Сәлләллаһу әләјһи вә сәлләм” вә Али-Мүһәммәддән һеч бир ад чәкмәјәҹәк. Бәзиләри һәтта бу ҹүмләни о гәдәр тез вә сүрәтлә дејирләр ки, тәкҹә “сәлли вә сәллим” кәлмәләрини ешитмәк олур. Амма диҝәрләриндән (шиәләрдән) салават демәләрини истәсән белә дејәрләр:
“Әллаһуммә сәлли әла Муһәммәд вә Али-Муһәммәд.”
Әһли-сүннә китабларында Пејғәмбәр (с)-дән бу сөз рәвајәт олмушдур ки, бујурур: Дејин: “Әллаһуммә сәлли әла Муһәммәд вә Али-Муһәммәд.” Бу ҹүмләни индики вә ҝәләҹәк заманларда дејин, Аллаһдан дуа вә истәк кими диләјин. Буна бахмајараг онлар јенә дә кечмиш заман вә хәбәр кими ҝөтүрүрләр. Амма “Али-Муһәммәд”ин адыны чәкмирләр.
Әһли-сүннәт вә ҹамаатын рәһбәри олан Мүавијә вә Језид Пејғәмбәрин адыны азандан ҝөтүрмәк истәдиләр.[5] Онларын ардыҹылларынын салаваты гысалтмасы һеч дә тәәҹҹүблү олмамалыдыр. Әҝәр баҹарсајдылар, ону тамам јох едәрдиләр. Амма бу мүмкүн оласы дејилдир.
Инди онларын һамысы, мәхсусән вәһһабиләр, гысалдылмыш салават дејирләр. Әҝәр ону камил демәк истәсәләр, бу ҹүмләни “вә әла әсһабиһи әҹмәин” она артырырлар. Ја да башга бир ибарәтлә дејирләр: “Вә әла әсһабит-тәјјибинәт-таһирин.” Бу ҹүмләни демәклә Әһли-бејтин һаггында назил олмуш “тәтһир” ајәсини әсһаб үчүн гејд едирләр. Беләликлә, сәһабәләрин фәзиләтдә Әһли-бејтлә бир олмасыны халга билдирмәк истәјирләр!!!
Онлар тәһриф вә дәјишдирмәк елмини өзләринин бөјүк фәгиһләри вә рәһбәрләри олан Абдуллаһ ибни Өмәрдән өјрәнмишләр. Билдијиниз кими, о, Әһли-бејтлә дүшмәнчиликдә мәшһур олмушдур.
Малик “Мүвәттәә”дә ҝәтирмишдир ки, Абдуллаһ ибни Өмәр Пејғәмбәр (с)-ин гәбринин кәнарында дурур, Пејғәмбәр, Әбу Бәкр вә Өмәрә салам ҝөндәрирди.[6]
Еј әзиз тәһгигчи! Әҝәр мәсәләнин һәгигәти барәсиндә дүшүнсән, ҝөрәрсән ки, артырылмыш бу һиссә – “сәһабәләрә салават ҝөндәрмәк” – нә Гуранда ҝәлмиш, нә дә сүннәдә гејд олунмушдур. Гуран јалныз Мүһәммәд вә Али-Мүһәммәдә салават ҝөндәрмәни бујурмушдур. Бу әмр һамыдан габаг сәһабәләрә аиддир. Чүнки һамыдан габаг онлар Гуранын бујурдугларына мүкәлләфдирләр.
Бу артырылмыш һиссәни тәкҹә әһли-сүннәдә ҝөрә биләрсиниз. Бир чох бидәтләр вардыр ки, диндә иҹад етмиш вә сүннә адландырмышлар. Онларын һәдәфи киминсә фәзиләтини ҝизләтмәк, һансы һәгигәтин исә үстүнү өртмәк олмушдур.
يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ
“Онлар Аллаһын нуруну өз ағызлары илә сөндүрмәк истәјирләр. Аллаһ исә кафирләрин хошуна ҝәлмәсә дә, Өз нуруну тамамлајаҹагдыр.”[7]
Гејд етдикләримиздән һәгиги әһли-сүннәнин ким олмасы мәлум олду. Јаланчылар да үзә чыхды.
Ҹамиәтул Мустәфа Дини
Академијасынын Мәзуну
Гасид Бајрамли
Һәгигәт китабиндан сечилмиш һиссәләр
--------------------------------------------------------------------------------
[1] “Әһзаб” сурәси, 56-ҹы ајә.
[2] “Сәһиһи Бухари”, сәһ. 118.
[3] “Әс-сәваигул-мөһригә”, Ибни Һәҹәр, сәһ. 148.
[4] “Фејзул-гәдир”, 5-ҹи ҹилд, сәһ. 16æ “:әнзүл-үммал”, 1-ҹи ҹилд, сәһ. 490, һәдис: 2153.
[5] “Елм әһлиндән сорушун” китабында бу барәдә бәһс етмишик.
[6] “Тәнвирул-һәвалик”, Маликин “Мүвәттәә” китабынын шәрһи.
[7] “Сәф” сурәси, 8-ҹи ајә.
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
