Әһли Бејт - АБНА – Хәбәр Аҝентлијинин вердији хәбәрә әсасән, Һиҹри Гәмәри тарихилә 2-ҹи илин Зил-Гәдә ајында һәзрәти Әли (әлејһи сәлам) илә Ханым Фатимәи Зәһранын (сәламуллаһи әлејһа) издиваҹы баш вермишдир. Ислам Дүнјасында бу кәрамәтлә долу әзәмәтли ҝүнүн Үмүдүнја Севҝилиләр Ҝүнү кими гејд едилмәси ирәли сүрүлүр. Чүнки, мәһз бу ҝүн јашајыш тәрзинин, аилә гурулмасынын, аилә үзвләринин бир биринә мүнасибәтинин, гаршылыглы һөрмәтин дәгиг ислами моделидир. Белә ки, ширк, фәсад вә позғунлугла долу олан, гәдим Рома императорлуғунда Рома “танрыларынын” краличасы олан һәм дә Рома халгы тәрәфиндән гадынлыг вә евлилик “танры”сы олараг танынан Жуноја дујулан һөрмәтдән долајы тәтил олунан 14 феврал Валентин ҝүнүн гејд етмәк әвәзинә мәһз бу ҝүнү гејд етмәк, бу ҝүнүн дујғулары илә јашамаг чох өнәмлидир. Она ҝөрә ки, инсан бу ҝүнә мүәјјән мүнасибәт тәзаһүр етдирдикдә истәр- истәмәз өзүнү, һәјат тәрзини, аилә мүнасибәтләрини, һәјат јолдашына, ушаглара гајғыны бу идеала ујғунлашдырмаға чалышыр. Јәни, әҝәр инсан үчүн аилә, инсанлара мүнасибәт, јашајыш тәрзи, үмумиликдә дәјәр бахымындан Һәзрәт Әли (ә) илә Ханым Фатимә (с.ә) символдурса, бир нүмунәдирсә, демәк онларын аилә гурдуглары ҝүн дә бу инсан үчүн әләмәтдар бир тарихдир. Өзү дә елә бир тарих ки, реал тәрәгги үчүн бир импулс ролуну ојнамыш олсун.
Бу әламәтдар ҝүн мүнасибәти илә, биз АБНА олараг Севҝилиләр Ҝүнүн үмүдүнја халгларына вә сиз әзизләрә тәбрик әрз едирик! Вә бу мүнасибәтлә Имам Әли (ә) илә Һәзрәт Фатимәнин (с.ә) евләнмәси барәдә гыса анлајыш веририк.
ИмамӘли (ә) иләһәзрәтФатимәиЗәһранын (с) евләнмәсиИлаһигәрариди
Бөјүк Ислам алими мәрһум Шејх Сәдуг “Ујун әхбари Рза” адлы китабда Имам Рзадан белә бир һәдис нәгл едир:
Һәзрәт Әлинин (ә) мүбарәк нараһатлығы.
“Евләнмәји гәрара алмышдым, анҹаг бу мөвзуну сәрвәримә демәјә ҹүрәт етмирдим. Ҝеҹә вә ҝүндүз ҝәләҹәјими дүшүнүрдүм. Бир ҝүн Һәбибимин јанында оланда мәнә бујурду: “Әлиҹан! Евләнмәклә аран неҹәдир?”. Мән башымы ашағы салдым вә һисс едирдим ки, Һәзрәт (сәлләллаһу әлејһи вә алиһ) неҹә мәним бәј олмағым үчүн бир ата кими ләззәт алырды. Хәҹаләтлә јавашҹа дедим: “Аллаһын Рәсулу (сәлләллаһу әлејһи вә алиһ) даһа чох биләндир”. Лакин үрәјим сиркә-сарымсаг кими гајнајырды. Ниҝаран идим, мән үрәјими елә бир дилбәрә бағламышдым ки, горхурдум Һәзрәт (сәлләллаһу әлејһи вә алиһ) мәнә башгасыны тәклиф едәр. Бизим гәбиләмиз олан Гурејшдә гыз аз дејилди. Лакин мәним үрәјими алан - онлардан дејилди. Ниҝаран идим”.
“Билмәдим нә олду, дедиләр ки, Һәбибин сәнинлә иши вар. О, мәним ҹаным иди вә мәни чағыран заман “Ләббејк!” сәсим она тәрәф учарды. Анҹаг бу дәфә үрәјим бир гәдәр титрәди. Санки баша дүшмүшдүм. Өзүмү Умми Сәләмәнин евинә чатдырдым. Пејғәмбәрин (сәлләллаһу әлејһи вә алиһ) ҝөзү мәнә саташан заман ајаға галхды вә әлләрини ачыб мәнә тәрәф ҝәлди. Пејғәмбәр (сәлләллаһу әлејһи вә алиһ) нә гәдәр севинирди! Ҝөзләриндән нур чыхырды вә елә ҝүлүрдү ки, назәнин дишләри ҝөрүнүрдү. Деди: “Әли! Мүждә вер!”. Дедим: “Сәрвәрим, хејирдир, иншәаллаһ! Әввәл дејин нә олуб ки?”. Мәни синәсинә сыхыр вә ҝүлүрдү. Деди: “Аллаһ мәним фикрими мәшғул едән сәнин евлилијини Өзү өһдәсинә ҝөтүрдү”. “Мәни дејирсиниз?” Дизләрим сүстләшди вә тәшвишдән сәбир едә билмәдим. “Маҹәра нәдир?””.
Аллаһын Һәбиби (сәлләллаһу әлејһи вә алиһ) бујурду:
“Әјләшмишдим ки, сәма достум Ҹәбрајил (әлејһи сәлам) сүнбүл вә михәк будаглары илә јаныма ҝәлди. Онлары мәнә верди вә мән о икисини алыб ијләдим. Дедим: “Бу ҝүл дәстәси нә мүнасибәтләдир?”. Достум деди: “Мәҝәр хәбәрин јохдур? Аллаһ бүтүн һуриләрә әмр етмишдир ки, Фирдовсу бәзәсинләр. Беһишт күләкләринә дә әмр етмишдир ки, мүхтәлиф әтирләрлә әссинсинләр. Һурул-ејнләрә әмр етмишдир ки, “Таһа”, “Јасин”, “Шура” сурәләрини охусунлар”. Мән һәлә дә ҹавабымы алмамышдым. Бүтүн бунлар нә үчүн иди? Мәҝәр тојдур? Бу фикирдә идим ки, достум деди: “Аллаһ беһишт ҹарчысына әмр етмишдир ки, ҹар чәксин: “Еј Мәним пәриләрим! Еј беһишт әһли! Топланын ки, бурада тој мәрасимидир. Фатимәни (сәламуллаһи әлејһа) Әлинин (әлејһи сәлам) ҝәлини етмишәм. Әли (әлејһи сәлам) дилбәринә чатыб”. Ҹәбрајил (әлејһи сәлам) бунлары данышырды вә мән бунлары ешидән заман шөвгдән јеримдән сычрадым. Аллаһа шүкүр етдим. Сәма дөстум деди: “Аллаһ Тәала Раһилә - хош сәсли вә хош данышыглы о пәријә әмр едиб ки, хүтбә охусун”.
Раһилин (хош сәсли вә хош данышыглы пәри) дедикләр:
“Мән дә һамы кими шөвг ичиндәјдим вә гәрара алмышдым ки, бу ики ашигин хүтбәсини ән ҝөзәл шәкилдә охујум. Мән нә гәдәр хошбәхт идим ки, Һәзрәт Зәһра (сәламуллаһи әлејһа) илә Әлинин (әлејһи сәлам) хүтбәсини охујурдум. Һамы сакит иди. Мән ешг мәктәбинин ҝүл сөзләрини бир-бир дејирдим вә һамы сакит иди. Мән Аллаһын Һәбибинә (сәламуллаһи әлејһа) салаватла сөзүмү бүтүрдим. Хүтбә битән кими һамы ајаға галхды вә анидән Аллаһ бујурду: “Еј, Мәним беһишт һуриләрим! Муһәммәдин (сәлләллаһу әлејһи вә алиһ) һәбиби Әли ибни Әбуталибә (әлејһи сәлам) вә Муһәммәдин (сәлләллаһу әлејһи вә алиһ) гызы Фатимәјә (сәламуллаһи әлејһа) тәбрик дејин. Мән онлар үчүн хејир вә бәрәкәт гәрар вермишәм”. Тәвазөкарҹасына Аллаһа дедим: “Мәним Пәрвәрдиҝарым! Сәнин о икисинә бәрәкәтин бизим беһиштдә ҝөрдүкләримиздән чох дејилми?”. Аллаһ бујурду: “Еј Раһил! Мәним о икисинә бәрәкәтим о ҹүмләдән одур ки, онлары Өз мәһәббәтимлә бирләшдирәрәм, инсанларын үзәриндә һүҹҹәт гәрар верирәм. Иззәт вә Ҹәлалыма анд олсун ки, о икиси елә өвладлар дүнјаја ҝәтирәҹәкләр ки, јер үзүндә һикмәт мәдәнимин хәзинәдарлары олаҹаглар””.
Имам Әли (әлејһи сәлам) бујурур:
“Мән өз ешгимә чатмышдым. Тәк ҝөрмәли олдуғум иш бу иди ки, үрәкләри говушдуранын ајагларына дүшмәли иди. Она ҝөрә дә тәвазөкарҹасына вә сәмими гәлбдән дедим: “Еј Рәббим, Сәнин разы галаҹағын јахшы иш ҝөрмәк үчүн илһам вер (гүввәт вер)””. (“Нәмл” 19).
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
