Әһли Бејт (әлејһимус сәлам) -АБНА- Хәбәр Аҝентлији- Имам Ҹавад (ә) да башга Мәсум Имамлар (ә) кими һәр бир инсан үчүн әхлаг нүмунәси иди. Имамын (ә) бу ҝөзәл әхлагындан бир нечә нүмунәләрә ишарә едәк.
Систан әһалисиндән олан бир нәфәр нәгл едир: “Мөтәсим хәлифә олан илк или Имам Ҹавадла (ә) һәҹҹ сәфәриндә бирликдә идик. Бир ҝүн јемәк сүфрәсиндә Һәзрәтә (ә) дедим: “Гурбанын олум, бизим дијарын һакими елә бир инсандыр ки, сиз Әһли-Бејтин (ә) вилајәтини гәбул едир вә сизи севир. Мән борҹлујам вә она бир гәдәр малијјә һесаб өдәмәлијәм. Әҝәр мәсләһәт билирсинизсә, онун үчүн мәктуб јазын вә ондан истәјин ки, мәндән мүғајат олсун”.
Имам (ә) бујурур: “Мән ону танымырам”. Имама (ә) дедим: “О, сиз Әһли-Бејтин (ә) достларындандыр вә сизин төвсијәниз мәним үчүн фајдалы оларды”. Имам (ә) кағыз истәјир вә белә бир јазы јазыр: “Бисмилләһир-Раһмәнир-Раһим! О кәс ки, мәним мәктубуму ҝәтирәҹәкдир, сәнин ҝөзәл әгидәндән мәнә данышды. Һәгигәтән сәнин бәһрән анҹаг о шејдир ки, гардашларынын һаггында едирсән. Она ҝөрә дә давамлы олараг гардашларына јахшылыг ет вә бил ки, Аллаһ Тәала сәнә суал верәҹәкдир. Сән ишиндә мәсулсан, бахмајараг ки, хардал зәррәси гәдәр олса белә”.
Мән мәктубу алыб, шәһәрә дахил олдум вә ҝәлмәјими һакимә хәбәр вердиләр. О, мәни гаршыламаг үчүн шәһәрдән ики фәрсәх мәсафәдән араланмышды. Мән Имамын (ә) мәктубуну она вердим. О, мәктубу алды вә өпдү вә ҝөзүнүн үстүнә гојду. Сорушду: “Истәјин нәдир?”. Дедим: “Сизин хәзинәјә бир гәдәр мал борҹлујам”. О, әмр верди ки, мәни һәмин борҹдан азад етсинләр вә сонра деди: “О вахта гәдәр ки, мән һакимәм, малијјә өдәмәни вермә”.
Һәдидин оғлу Әһәд нәгл едир ки, һәҹҹ јолунда јолкәсәнләр бизә һүҹум етдиләр. Мәдинәјә дахил олан заман Имам Ҹавады (ә) ҝөрмәјә ҝетдим. Имам (ә) мәни мәнзилинә дәвәт етди вә јолкәсәнләрин әһвалатыны она данышдым. Имам (ә) әмр етди ки, мәнә палтар вә бир гәдәр пул версинләр. Сонра бујурду: “Бу динарлары сәфәр јолдашларынын арасында јолкәсәнләрин алдығы мигдарда бөл”. Һамыјаогәдәрпулчатдыки, јолкәсәнләронларданалмышдылар”.
Имам Ҹавадын (ә) достларындан бири нәгл едир: “Һәмад ибни Иса илә бирликдә Мәдинәдән чыхмаг истәјирдик. Худаһафизләшмәк үчүн Имам Ҹавадын (ә) јанына ҝәлдик. Имам (ә) бизә бујурду: “Сабаһ сәһәрә гәдәр шәһәрдән чыхмајын”. Имамын (ә) евиндән чыхан заман Һәмад мәнә деди: “Мән бу ҝеҹә јола дүшәҹәјәм, чүнки јүкүм шәһәрдән хариҹ олмушдур”. Һәмин ҝеҹә јолда сел ҝәлмишди вә Һәмад да гәрг олду”.
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
