Әһли Бејт (әлејһимус-сәлам) - АБНА – Хәбәр Аҝентлији: Гуранда өлүләрин дирилмәсинә ишарә едән ајәләр вардыр ки, онлара нәзәр салаг.
1. “Сајлары минләрлә олдуғу һалда, өлүмүн горхусундан (вә ҹиһаддан гачмаг үчүн) өз евләриндән чыхан кәсләрә (ибрәт ҝөзү илә) бахмадынмы?
Онда Аллаһ онлара деди: «Өлүн! (Аллаһ онларын өлүмүнү истәди, онлар да дәрһал өлдүләр)». Сонра онлары дирилтди (ки, өлүмдән гачмағын мүмкүн олмамасыны баша дүшсүнләр). Доғрудан да, Аллаһ инсанлара гаршы лүтф вә бәхшиш саһибидир. Лакин инсанларын чоху шүкүр етмирләр”. (“Бәгәрә” 243).
2. “Бәгәрә” сурәсиндә башга бир ајә вардыр ки, Үзејр пејғәмбәрин (ә) башына ҝәләнләри нәгл едир. Үзејр пејғәмбәр (ә) дә өләндән сонра јенидән дирилән инсанлардан бири олмушдур. “Јахуд (евләринин дамы чөкмүш вә) диварлары дамларынын үзәринә учмуш (вә сакинләринин ҹәсәдләри чүрүјүб дағылмыш) кәнддән кечән (кәс) кимисини (ҝөрмүсәнми)?
(О, тәәҹҹүблә өз-өзүнә) деди: «Аллаһ бунлары өлүмләриндән сонра неҹә дирилдәҹәк?!».
Буна ҝөрә дә Аллаһ ону јүз ил өлдүрдү, сонра дирилтди (вә) деди: «(Бурада) нә гәдәр галмысан?». Деди: «Бир ҝүн, ја ҝүнүн бир һиссәсини (галмышам)».
Деди: «Хејр, јүз ил галмысан; јемәк-ичмәјинә бах ки, һеч дәјишмәјиб вә узунгулағына бах (ҝөр неҹә чүрүјүб дағылыб). Биз (буну сәнин истәјини јеринә јетирмәк вә) сәни инсанлара (Өз төвһид вә гүдрәтимизин) нишанә(си) етмәк үчүн (етдик). Бах (ҝөр, узунгулағынын) сүмүкләри(ни) неҹә ҝөтүрүр (вә онлары бир-биринә бирләшдирир), сонра онларын үстүнә әт өртүрүк!
Беләликлә (дирилмәјин неҹәлији) она ајдын олдугда, деди: «Инди билирәм ки, Аллаһ һәр шејә гадирдир (вә инди буну өз ҝөзләримлә ҝөрүб јәгинлик әлдә етдим)”. (259).
3. Бу сурәнин башга ајәләриндә охујуруг ки, Бәни-Исрајилдән олан бир дәстә Аллаһы ҝөрмәји истәјирләр вә бу заман илдырым онлары вурур вә онлар өлүрләр вә сонра дирилирләр, Аллаһа шүкүр едирләр. “Вә (јадыныза салын) о заман(ы) ки, дединиз: «Еј Муса, Аллаһы ашкар сурәтдә ҝөрмәјинҹә, сәнә әсла иман ҝәтирмәјәҹәјик».
Беләликлә, ҝөзүнүз баха-баха, сизи илдырым вурду. Өлүмүнүздән сонра сизи (јенидән) дирилтдик ки, бәлкә шүкүр едәсиниз”. (“55-56).
4. Һәзрәт Исанын (ә) мөҹүзәсинә ишарә едән ајәдә охујуруг: “(Јада сал) о заман(ы) ки, Аллаһ деди: «Еј Мәрјәм оғлу Иса, Мәним сәнә вә анана олан немәтими хатырла, о заман ки, сәни Руһул-Гудусла гүввәтләндирдим вә сән ҹамаатла бешикдә икән (мөҹүзә јолу илә) вә орта јашларында (вәһј јолу илә) данышырдын; о заман ки, сәнә китаб (өз китабыны вә сәмави китаблары), шәриәт һөкмләрини, әгли елмләри, Төвраты вә Инҹили өјрәтдим; о заман ки, Мәним (јарадылыш) изнимлә ҝилдән гуш шәклинә бәнзәр (бир шеј) дүзәлдир, сонра она үфүрүрдүн вә о, Мәним изним вә ирадәмлә гуш олурду; Мәним изнимлә анаданҝәлмә кора вә ҹүзамлы хәстәјә шәфа верирдин; о заман ки, Мәним изнимлә өлүләри (гәбирдән дири) чыхарырдын; о заман ки, Исраил өвладлары үчүн (пејғәмбәрлијә даир) ајдын дәлилләр ҝәтирдијин вахт, онларын (шәринин сәнә дәјмәсинин) гаршысыны алдым, беләликлә, онлардан кафир оланлар дедиләр: «Бу (мөҹүзәләр), ашкар ҹадудан башга бир шеј дејилдир!»”. (“Маидә” 110).
5. Бәгәрә һекајәси. “Буна ҝөрә дә дедик: «(Кәсилмиш инәјин) үзвләринин бир парчасыны она (өлдүрүлмүш шәхсин бәдәнинә) вурун (ки, дириләрәк өз гатилини танытдырсын)». Аллаһ өлүләри бу ҹүр дирилдир вә Өз (төвһид вә гүдрәт) нишанәләрини сизә ҝөстәрир ки, бәлкә дүшүнәсиниз”. (“Бәгәрә” 73).
Һәр ким Гијамәти инкар едәр, бу ајәләрә диггәтлә нәзәр салсын вә ҝөрсүн ки, Аллаһ һәтта Гијамәт ҝәлмәздән әввәл белә, инсанлары өләндән сонра дирилтмишдир, онлара вә диҝәрләринә Гијамәти бу дүнјада ҝөстәрмишдир.
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
