1. Һәр бир мәһбубу өлән заман өз һәбибиндән ајрылдығыны ҝөрдүм, һәр бир фүрсәтдән истифадә етдим ки, бу ајрылыг олмасын. Анҹаг мәним мунисим олмағыны истәдим вә бу хејрли әмәлдир.
2. Бәзиләрини ҝөрүрдүм ки, вәзифәси илә ифтихар едир вә бәзиләринин исә мал вә өвлады илә ифтихар етдијини ҝөрүрдүм. Анҹаг ҝөрдүм ки, бунларла ифтихар едилмәз. Фәхр - Аллаһын бујурдуглары иләдир: “Шүбһәсиз ки, сизләрдән Аллаһ јанында ән севимлиси - сизләрдән әмәли-салеһләридир”.
3. Әхлагсызлығы вә инсанларын мәшғулијјәтини ҝөрдүм вә Һаггын сәсисни ешитдим: “Амма ким Рәббинин һүзурунда дурмагдан горхуб, нәфсини һәва-һәвәсдән сахламышса, һәгигәтән, онун ҝедәҹәји јер ҹәннәтдир”. (“Назиат” 40-41). Она ҝөрә дә сәј етдим ки, нәфсимин һавасыны алам.
4. Ҝөрдүм ки, һәр кәсә гијмәтли мадди бир шеј нәсиб олмушдур. Чалышыр ки, ондан икиәлли јапышсын вә ону һифз етсин. Мән Һаггын сәсини ешитдим:“Аллаһ јолунда гәрзул-һәсәнә (ҝөзәл бир борҹ) верән бир кәс (вардыр) ки, Аллаһ да (онун әвәзини) гат-гат артырсын? Һәм дә онун үчүн дәјәрли әҹр вардыр”. (“Һәдид” 11).
5. Бәзиләринин бәзиләринә һәјатда һәсәд апардығыны ҝөрдүм. Һаггын сәсини ешитдим: “Дүнјада онларын доланаҹагларыны араларында бөлүшдүрмүшүк вә бир-биринә иш ҝөрдүрмәләри үчүн бәзиләрини дәрәҹә ҹәһәтиндән бәзиләриндән үстүн етмишик. Сәнин Рәббинин рәһмәти онларын јығдыгларындан даһа јахшыдыр”. (“Зухруф” 32). Һеч кимә һәсәд апармадым вә әлдән вердикләримә тәәсүфләнмәдим.
6. Дүшмәнләрин бәзиләрини ҝөрдүм вә гәлбдә олан кидурәт нә тәһлүкәли бир шејдир. Һаггын сәсини ешитдим: “Чүнки Шејтан сизә дүшмәндир. Сиз (дә) ону дүшмән тутун! О өз тәрәфдарларыны аловлу од әһлиндән олмаға чағырыр”. (“Фатир” 6). Өзүмү шејтанла дүшмән етдим вә мүсәлман инсанларла дүшмәнчилик етмәјә вахт галмады.
7. Ҝөрдүм ки, инсанлар рузи тәләб едән заман өзләрини өлдүрүрләр. Һалал вә һарама риајәт етмирләр. Бу ишдә бир-биринә рәһм етмирләр. Мән Һаггын сәсини ешитдим: “Мән ҹинләри вә инсанлары, анҹаг мәнә ибадәт етмәләри үчүн јаратдым. Мән онлардан бир рузи истәмирәм. Мәнә јемәк вермәләрини дә истәмирәм. Шүбһәсиз ки, әсл рузи верән дә, ағыр гүввә саһиби олан Аллаһдыр”. (“Заријат” 56-58). Баша дүшдүм ки, вәдәси һагдыр вә сөзләри доғрудур. Сакит олдум вә вәдәсинә севиндим. Һалал далынҹа ҝедиб, рузи тәләб етмәкдә раһат олдум. Гәнаәтә кифајәт етдим вә галан вахты ибадәтә ајырдым.
8. Ҝөрдүм ки, бәзиләри бәдинин сағламлығына тәкијә едирләр. Бәзиләри малын чохлуғуна. Мән Һаггын сәсини ешитдим: “Һәр кәс Аллаһдан горхса, (Аллаһ да) она бир чыхыш јолу гојар. Вә она, ҝүманы ҝетмәдији јердән рузи верәр. Һәр кәс Аллаһа тәвәккүл етсә, Аллаһ она јетәр”. (“Тәлаг” 2-3). Башгаларына тәкијә етмәкдән әл чәкдим вә Аллаһа тәкијә етдим”.
Һәзрәт (ә) сонда бујурду: “Аллаһа анд олсун, Төврат, Инҹил, Фурган вә башга китаблар бу сәккиз мәсәләјә гајыдыр”.
(Ерфан)
