Ајәтуллаһ Әмҹәд Әлламә Тәбатәбаинин дилиндән белә нәгл едир: “Әҝәр бир саман чөпү ҝөтүрсән, бу иш варлыг аләминә тәсир едәр.” Ширин бир әһвалат данышырлар: Дәҹәл оғлан ҝөтүр-гој етмәдән әлиндәки дашы сәрчәјә сыхды. Сәрчә алдығы зәрбәдән јерә дүшдү. Онун ганады гырылмышды, гана булашмышды. Оғлан өз овуна бахмаг үчүн ону әлинә алды. Амма бу кичик гуш ов јох, бир хәбәрдарлыг, месаж иди. О јумулмагда олан ҝөзләрини оғлана дикиб дилә ҝәлди: “Еј каш бу һәјатын узун бир зәнҹир олдуғуну анлајајдын. Онун бир һалғасы инсан, о бири бир сәрчә, нөвбәтиси ҝүнәш, башга бири ајдыр... Нә варса, бу зәнҹирин бир һалғасыдыр. Бир будағы гырсан, ҝүнәш ағлајар; бир гарышганы тапдасан ај тутулар, бир сәрчәни инҹитсән бир инсан өләр!” Сәрчә бу сөзләри дејиб чырпынды вә ҝөзләрини бирдәфәлик јумду. Оғлан ағламаға башлады. О гәдәр ағлады ки, ич ҝөзүнүн тоз-торпағы јујулду, ариф олду! Гурани-кәримдә бујурулур ки, зәррә ағырлыгда јахшы иш ҝөрән онун хејиринә, зәррә ағырлыгда пис иш ҝөрән онун зәрәринә чатаҹаг! /Тебјан/
