Аллаһын ады илә!
الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ
“О кәсләр ки, ҹамаат онлара: "Ҹамаат (Әбу Сүфјан вә тәрәфдарлары, јахуд језид вә тәрәфдарлары) сизә гаршы (гүввә) топламышдыр, онлардан горхун!" - дедикдә, (бу сөз) онларын иманыны даһа да артырды вә онлар: "Аллаһ бизә бәс едәр. О нә ҝөзәл вәкилдир!" - дејә ҹаваб вердиләр.” (Али Имран -173)
Һаҹы Талеһ Бағыров мәһкәмә залындан: “Бу ҝүн өзүнү мүсәлман сајан һәр бир кәсин вәзифәсидир ки, ҹаны вә малы илә динимизә вә халгымыза гаршы бу хәјанәтин гаршысыны алсын.”
Аллаһ-Таала варлыг аләмини јаратдыгда она бир “Ол!” – деди вә о да јаранды. Сөзүн варлыг аләминин јаранышындан бу ҝүнә кими чох бөјүк тәсир гүввәси вар. Гуранда охујуруг: “Бир шеји (јаратмаг) истәдији заман (Аллаһын) бујурдуғу она анҹаг: "Ол!" демәкдир. О да дәрһал олар.” (Јасин сурәси, 82)
Бир кәлмә һаг сөзә ҝөрә тарихдә чох пак инсанларын ганы ахыдылыб. Тарихдә бир нечә иллик һакимијјәт күрсүсүндә галмагдан өтрү чохлары онлара сөзлә етираз едән оғуллары вә јахынларынын белә башларыны кәсмәјә һазыр олуб. Сәмими гәлбдән дејилмиш бир кәлмә пак сөз ән чиркин бир инсаны мәнәви ҹәһәтдән пака чыхарар (мәсәлән, Кәлмеји шәһадәт). Һәмчинин, бир кәлмә наһаг сөз мәнәви ҹәһәтдән пак олан бир инсаны напак вә нәҹис едәр вә Аллаһ дәрҝаһында һејванлардан да ашағы сәвијјәјә ендирәр.
Аллаһ-Таала пак инсанларын пак сөзләринин мүштәрисидир. Онун дәјәри јалныз, Аллаһа мәлумдур вә мүкафатын да Аллаһ билир нәдир! Гуранда охујуруг: “Пак сөз (төвһид кәлмәси, зикр, һәмд-сәна) Она тәрәф јүксәләр вә пак сөзү дә (Аллаһ дәрҝаһына) јахшы әмәл галдырар.” (Фатир сурәси 10) Бәзән инсанларын сөзләрини даһа доғрусу, онларын рәјләрини алмаг үчүн әлә алырлар. Онлара сәрф едән сөз ҝәзирләр. Бәзән бир сөзә ҝөрә инсаны гәтлә јетирирләр. Гуран, Төвһид кәлмәсинә ҝөрә залым һакимләр тәрәфиндән минләрлә пејғәмбәрләрин гәтлә јетирилмәсини хәбәр верир. Јенә дә Гуранда охујуруг: “Онлар (залымлар) Аллаһын гәзәбинә дүчар олмуш, онлара мискинлик дамғасы вурулмушдур. Бунун сәбәби одур ки, онлар Аллаһын ајәләрини инкар етмиш, пејғәмбәрләри һагсыз јерә өлдүрмүшләр.” (Али Имран сурәси, 112)
Тарих боју ҹәмијјәтдә һагсызлыг вә әдаләтсизлијә гаршы мүбаризә апаран инсанлар һәмишә инҹидилмиш, әзијјәт олунмуш вә ја гәтлә јетирилмишдир. Бәзән өзләрини танры сајан түғјан етмиш залым һакимләр тахт-таҹларыны горумагдан өтрү бүтөв бир тајфанын, јахуд халгын гәһрәман оғулларынын башларыны белә кәсмәкдән чәкинмәмишләр. Гуран белә һадисәләрә дә ишарә едир вә Мисир фиронлары һаггында бујурур: “Һәгигәтән, Фирон јер үзүндә (Мисирдә) баш галдырыб онун әһалисини зүмрәләрә бөлмүшдү. (Фирон) онларын арасында олан бир тајфаны ҝүҹсүз (аҹиз) ҝөрүб онларын (јени доғулан) оғлан ушагларынын башыны кәсир, гызларыны исә (кәниз етмәкдән өтрү) сағ бурахырды. О, һәгигәтән, (јер үзүндә) фитнә-фәсад төрәдәнләрдән иди!” (Гәсәс сурәси, 4)
Белә зүлмә мәруз галмыш инсанлар тарих боју олуб вә олаҹаг. Залым һакимләр һәр заманда өзләринин тахт-таҹларыны горумагдан өтрү белә зүлмләрә әл атыблар. Аллаһ-Таала Гуранда бу гәдәр тарихи фаҹиәләри вә һадисәләри јада салыр ки, бәшәр өвлады бу һадисәләрдән ибрәт алыб һеч бир ҹәмијјәтдә бир дә белә бир һадисәнин баш вермәсинә имкан вә шәраит јаратмасынлар. Кәрбәла сәһрасында Имам Һүсејндән (ә) бир кәлмә сөз тәләб олунурду. Өз рәјинлә бизим залым Језидин һакимијјәтини гәбул ет вә бизи тәсдиглә! Амма Аллаһын јер үзүндә Һөҹҹәтинин ҹавабы нә олду һамы јахшы билир.
Бу арада бир мүһүм суалла гаршылашырыг. Нәјә ҝөрә диҝәр мәсум имамлырымыз (ә) бәзән сусмуш, бәзән сүлһ етмиш, бәзән дә нәјәсә ҝөрә сәбр етмишләр?!
Бәзиләри биләрәкдән јахуд да билмәјәрәкдән, бәзән өз әмәлләрини мәсум имамларымызын (ә) һансыса шәраитдә сакит галмасына вә ја сусмасына әсасландырыр. Биз имамларымызын (ә) бүтүн рәфтарлырынын бизим үчүн өрнәк вә әсас олмасыны һеч бир вәҹһә инкар етмир вә буну тәсдиг едирик. Амма, бу арада бир мәсәләни арашдырмаг даһа мүһүм нәзәрә ҝәлир.
Нәјә ҝөрә бәзән, мәсум имамлар (ә) сакит дајанмыш, бәзи зүлмкарлыглар вә һагсызлыглар мүгабилиндә сәбр етмишләр? Бу сәбәбләр һаггында бир ан да олса фикирләшмишикми?! Әҝәр фикирләшмириксә, онда Имам Заманын (әҹ) зүһуруну ҝөзләмәјимизин һеч бир мәнасы јохдур. Чүнки Имам Заман (әҹ) о заман зүһур едәҹәк ки, Онун интизарыны чәкәнләр сәмими гәлбдән зүһура һазыр олсунлар вә бу зүһурун мүгәддәмәсини һазырлаја билсинләр. Белә мүһүм суалын ҹавабыны тапмаг чох да чәтин дејил. Мәсум имамларымызын (ә) сөзләрини ахтармагла һәр шеји баша дүшмәк олар. Амма, бир шеј вар ки, бу мөвзуда тәфәккүр едиб, мөһкәм иман вә шүҹаәт әлдә етмәклә мәгсәдә чатмаг олар.
Әввәлҹәдән гејд етдијимиз кими тарихи тәкрарламаг лазым дејил, ону јазмаг лазымдыр. Бу мәнада ки, әҝәр һансыса имамын (ә) һансыса “сәһабәләри” вә “достлары” Онлары мејданда тәк гојубса, онларын евдә отурмаларына, зиндана дүшмәләринә, сүлһә имза атмаларына, мәҹбури вә имкансызлыг үзүндән сәбр етмәләринә шәраит јарадыбларса, бу һеч дә бизә әсас вермир ки, биз дә белә “сәһабәләр” вә ја “достлар” кими зәманәмиздә зүлм, һагсызлыг вә әдаләтсизликлә разылашыб, она гаршы мүбаризәдән чәкинмәлијик вә ја сәбр етмәлијик. Һәр кәс белә фикирләшәрсә, Ислам вә Әһли-Бејт (ә) мәктәбиндән лазымынҹа бәһрәләнә билмәмишдир. Бу мөвзуда дәлилсиз сөз демәјин өзү чашгынлыгдыр. Инди дә бу саһәдә дәлилләримизи тәгдим едәк: Әввәла, бүтүн ағыллардан вә мәнтигдән үстүн, бәшәријјәтә сәадәт вә хошбәхтлик үчүн ҝөндәрилимиш илаһи китаб вә вәһјдир. Гурани-Кәримдә ики минә јахын ајадә Аллаһ-Таала јухарыдакы нүмунәләриндән зикр етдијимиз кими тарихдән јахшы вә фаҹиәви һадисәләри олдуғу кими нәгл едир вә сонда инсанлары вә иман әһлини белә һадисәләрдән ибрәт ҝөтүрүб, өзләрини ислаһ етмәләри, зүлм, һагсызлыг вә әдаләтсизликлә мүбаризәдә мөһкәм олмағы төвсијә едир. Аллаһ-Таала Гуранда белә тарихи вә ибрәтамиз һадисләри вәһј олараг нәгл етдикдән сонра иман әһлинә белә бујурур:
“Еј бәсирәт саһибләри! Ибрәт алын!” (Һәшр сурәси, 2);
“Әлбәттә, Аллаһ истәдијинә Өз көмәји илә гүввәт верәр. Шүбһәсиз ки, бу (Бәдр әһвалаты) бәсирәт саһибләриндән (ҝөзүачыг, ајыг адамлардан) өтрү бир ибрәт дәрсидир” (Али-Имран, 13)
“(Пејғәмбәрләрин) Һекајәтләриндә ағыл саһибләри үчүн, сөзсүз ки, бир ибрәт вардыр.” (Јусиф сурәси, 111)
“Һәгигәтән, бунда (кечмиш үммәтләрин ҝирифтар олдуғу мүсибәт вә фәлакәтләрдә) ағыл саһибләри үчүн ибрәтләр вардыр!” (Таһа сурәси, 128)
Бу ајәләрин сајыны чохалтмаг олар. Амма, ағыл саһибләринә вә ирфан әһлинә бу гәдәр дә кифајәт едәр. Гуранда бу мөвзуда ҝәләҹәкдә олан һадисәләрдән дә хәбәрләр верилир. Мәсәлән, ҹәһәннәмдә ҝүнаһкарларын вәзијјәти һаггында. Охујуруг: Онлар: "Әҝәр биз (пејғәмбәрләрин өјүд-нәсиһәтинә) гулаг асыб ағлымызы башымыза јығсајдыг, ҹәһәннәм әһли ичиндә олмаздыг!" - дејәҹәк. (Мүлк сурәси,10) Бунунлада инсана һәлә Гијамәт чатмамышдан хәбәрдарлыг олунур ки, сән индидән өз мәнәвијјатыны дүзәлтмәсән сабаһ белә бир вәзијјәтә дүшәнләрлә бирҝә олмаг еһтималын вар. Будур, Аллаһ-Тааланын бәндәсинә олан лүтф вә мәрһәмәти. Кечмиш һадисәләр дә һәмин минвалла бизләрә ибрәт олмалыдыр вә ҹәмијјәтин сәһвләрини тәкрарламаг
