Әһли Бејт (әлејһимус-сәлам) - АБНА – Хәбәр Аҝентлијинин вердији хәбәрә әсасән, Һиҹри Гәмәри тарихинин 10-ҹу или, 28 Сәфәр ајы (Милади тарихи илә 632-ҹи илин ијун ајы, 63 јашында) вә Һиҹри Гәмәри тарихи илә 50-ҹи ил, 28 Сәфәр ајы (Милади тарихи илә, 670-ҹи ил 9 март, 45 јашында) бәшәријјәт тарихиндә ән ағыр иткили ҝүнләрдән бири кими гејд олунуб. Белә бир ҝүндә Ислам Һакимијјәтинин Әзәмәтли Баниси, Даһи Рәһбәр, Азадлыг, Иззәт вә Шәрафәт Мәктәбинин тәмәлчиси һәзрәт Муһәммәд ибн Әбдуллаһын (сәлләллаһу әлејһи вә алиһи вә сәлләм) вә онун нәвәси һәзрәти Фатимәи Зәһранын (сәламуллаһи әлејһа) нүбар баласы, Али Әбанын үзвү, 14 Мәсумун 4-ҹүсү, 12 Имамын 2-ҹиси вә Әһли Бејтин (әлејһимус сәлам) парлаг улдузу Имам Һәсән Муҹтәбанын мәзлумҹасына Шәһид олублар.
Бу һүзүн вә кәдәр долу ҝүн мүнасибәти илә, Биз АБНА олараг башда Имам Заман һәзрәтләи олмагла Онун һагг наиби Имам Хаменеи ҹәнаблары вә бүтүн Али Тәглид Мәрҹәләринә, инсан вә ҹин тајфаларындан олан мөмүнләрә дәрин һүзнлә баш сағлығы веририк.
Инди исә Дејерлер саијтынын Тебјан вә Ислами сајтлара истинадән һазырладығы јазылары тәгдим едирик:
Өлүм мәләји олан Әзрајыл (ә) индијә гәдәр һеч кәсдән руһуну гәбз етмәк үчүн иҹазә алмамышды – Һәзрәт Пејғәмбәрдән (с) башга...
Өлүм Мәләјинин дилиндән: “О заман ки, гапы үзүмә ачылды, ҝөзләри батан ҝүнәш рәнҝиндә иди. Сәнин үчүн бир гәриб идим ки, ҝөрүшмәк шөвгүндә идим. Мәним үчүн кифајәт иди ки, бу дүнјанын гәрибләринә әта етдијин меһрибанлығы мәнә дә едәсән. Бахмајараг ки, Пејғәмбәрин (с) хәстәлијинә ҝөрә бу евә ҝирмәк иҹазәсини мәнә вермәдин вә мән гапы архасында галдым.
Еј Фатимә! Ҝәлмишәм ки, евинин ајдынлыг чырағыны өзүмлә апарым. Анҹаг үрәјим гәминин гаранлыг ҝеҹәсини ҝөрәндә разы олмады. Аһ о әзијјәтдән ки, сәндән сонра Әли (ә) үчүн ҝәләҹәјәм.
Евә дахил олмаг үчүн икинҹи дәфә изн истәјәндә титрәјән әлләринлә гапыны ачдын. Санки сәнә гәриб олан өлүм һисси сорағына ҝәлмишди. Баша дүшдүм ки, мәни таныдын вә нә үчүн ҝәлдијими баша дүшдүн. Истәдим сәнә дејим ки, бахышларын белә өлүмүнү тәхирә сала биләр. Тәгдир олунаны бир-биринә вурар. Анҹаг үрәјини Аллаһын истәдијинә тапшырмысан вә ҝөзүнү мәндән чәкмисән.
Евинә о гәдәр арам вә сакит дахил олдум ки, санки гапы баһар меһи үчүн ачылмышды. Каш ки, вәзифәм Аллаһын мәһбубу илә назәнин ҹисми арасында ајрылыг салмаг олмазды.
Пејғәмбәр (с) һәјатда олан заман Ҹәбрајил (ә) онун јанындан гајыданда ганадлары беһишт ҝүлләриндән дә хош әтирли оларды. Үзү ҹәннәт чыл-чырагларындан даһа нурани оларды. Мән дә һәр дәфә арзу едирдим ки, Пејғәмбәрин (с) ҝүл вүҹудуну ијләјә билим. Ҹамалынын нуруну ҝөрүм.
Бу фүрсәт инди һазыр олмушдур. Инан ки, бир өмүрдүр инсанларын өлүм мәләјијәм. Амма индијә гәдәр һеч бир мүсибәт бу гәдәр үрәјими титрәмәмишди. Пејғәмбәр (с) әввәл сәни (Фатимәни (с.ә)) гуҹаглады вә гулағына бир сирри нәҹва етди вә сонра үзүнү мәнә чевирди. Пејғәмбәрин (с) сәнә дедикләри илк ҝөзләриндә јаш јаратды вә сонра додагларынын гөнчәси ачылан ҝүл кими ҝүлдү. Билирәм ки, Пејғәмбәр (с) ҹан верән заман бу гәрибә ҝүлүшүн ағламаға чевриләҹәкдир.
Фатимәҹан (с.ә)! Өлүм мәләји олан Әзрајил (ә) индијә гәдәр һеч кәсдән руһуну гәбз етмәк үчүн иҹазә алмамышды. Атан Пејғәмбәрдән (с) башга ки, Аллаһын севимли хәлгидир. Үрәјин раһат олсун. Өлүм меһи атанын ҹаныны меһрибанлыгла алаҹагдыр. Бу Илаһи әманәти инҹитмәјәҹәкдир.
Аллаһ еләсин ки, атандан сонра сәнин мәзлумҹасына ҹан вермәјинин заманы һәлә ҝәлиб чатмасын, чүнки атандан сонра ҝүҹүм галмајыбдыр.
Аллаһ сәнә бу мүсибәтә ҝөрә лајигли сәбри инајәт етсин”.
Имам Һәсән Мүҹтәбанын (ә) үрәкдағлајан шәһадәти
Имам Садиг (ә) нәгл едир: “Һәзрәт Имам Һәсән (ә) өз әһли-бејтинә белә бујурмушду: “Мән Пејғәмбәр (с) кими зәһәрлә шәһид олаҹағам”. Вә сорушурлар ки, бу иши ким ҝөрәҹәкдир? Һәзрәт бујурур: Бу иши һәјат јолдашым Ҹөдә - Әшәс ибни Гејсин гызы ҝөрәҹәкдир. Мүавијјә ҝизли шәкилдә она зәһәр ҝөндәрәҹәкдир вә она әмр едәҹәкдир ки, бу зәһәри мәнә ичиздирсин”.
Дејирләрки, онуевиндәнчыхарт. Бујурур: “Ону евимдән неҹә чыхардым ки, һәлә бир иш ҝөрмәмишдир. Әҝәр ону евимдән чыхартсам, ондан гејриси мәни өлдүрмәјәҹәкдир. Инсанларын јанында (Ҹөдәнин) үзрлү сәбәби олаҹагдыр ки, ҹинајәт етмәдән мәни евиндән чыхартды”.
Тәбии ки, Имам (ә) бунун нә заман баш верәҹәјини дәгиг билмирди, белә ки, әкс тәгдирдә бу зәһәрин ичилмәсинин гарчысыны ала биләрди.
Бир мүддәт сонра Мүавијјә чохлу мал илә бир јердә өлдүрүҹү зәһәри дә Ҹөдә үчүн ҝөндәрир. Она хәбәр ҝөндәрир ки, әҝәр бу зәһәри Имам Һәсәнә (ә) ичиздирсә, она јүз мин дирһәм верәҹәк вә оғлу Језидлә евләндирәҹәкдир. Она ҝөрә дә бу гадын Имамы (ә) өлдүрмәк үчүн ҹүрәт едир.
Һәзрәт (ә) бир ҝүн оруҹ тутмушду вә һәмин ҝүн чох исти иди вә сусузлуг она тәсир етмишди. Ифтар заманы чох сусузламышды. Һәмин гадын сүддән шәрбәт дүзәлдир вә зәһәри дә ичинә төкүр. Сонра Имама (ә) верир вә Имам Һәсән (ә) дә ону ичир. Ичән заман зәһәри һисс едир вә бујурур: “Иннә лилләһ вә инна илејһи раҹиун”. Сонра Аллаһа һәмд едир ки, бу фани дүнјадан ҹавидан дүнјаја јолланыр. Бабасыны, атасыны, анасыны, әмиси Ҹәфәри вә Һәмзәни ҝөрәҹәкдир.
Үзүнү Ҹөдәјә чевирир вә бујурур: “Мәни өлдүрдүн, Аллаһ да сәни өлдүрсүн. Аллаһа анд олсун ки, мәндән сонра ҹанишинин олмајаҹагдыр. Һәмин шәхс сәни алдатды, Аллаһ сәни вә ону Өз әзабы илә хар етсин”. Һәзрәт Һәсән (ә) ики ҝүн мәшәггәт чәкди вә шәһадәтә чатды...
Мүавијјә дә һәмишәки кими вәдинә әмәл етмәди вә вәдә вердији пулу верди, анҹаг Језидлә евләндирмәди. О, демишди: “О кәс ки, Һәсәнә (ә) вәфа етмәди, Језидә дә вәфа етмәјәҹәкдир”.
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
