Әһли Бејт -АБНА- хәбәр аҝентлији Һәзрәт Зејнәб (с.ә) – Имам Әлинин (ә) дили, Һәзрәт Зәһра (с.ә) иффәтинин һиҹабда олан ҝүнәши, Һәсәнин (ә) һәлимлији иди. Зејнәбин (с.ә) кәламлары бир ох иди ки, дүшмәнин бағрыны јарырды вә Һәзрәт Пејғәмбәри (с) јада салырды. Әјилмиш гәдди исә анасы мәзлум Зәһраны (с.ә) хатырладырды. Гәмли ҝөзләри башы кәсилмиш Һүсејндән (ә) хәбәр верирди. О, гардашынын јанында бөјүмүш вә өмрүнүн сон ҝүнләринә гәдәр онун һәмдәми олмушдур. Бу Зејнәб (с.ә) иди ки, бу гәдәр мүсибәт гаршысында сәбир етмиш вә јүксәк әхлаг нүмајиш етдирмишди.
Гурани-Мәҹид бујурур: “Пакизә бир дијарда вә мүнасиб торпагда ҝөзәл вә дәјәрли ҝүл вә битки битәр. Һалбуки шор торпагларда дәјәрсиз биткидән башгасы битмәз”. Зејнәб (с.ә) ханым елә бир аиләдә дүнјаја ҝәлмишди ки, һамысы пак јашамыш, инсанлыг кәрамәт вә фәзиләтинин бүнөврәсини гојмушдулар. Исламын бөјүк Пејғәмбәри (с) бүтүн Зәһра (с.ә) ушагларынын атасы иди.
6-ҹы Һиҹри илиндә сән бу дүнјаја гәдәм гојараг, Һүсејни (ә) севиндирдин. Бәни-Һашими севинҹә гәрг етдин. Һамы Пејғәмбәрин (с.ә) үчүнҹү нәвәсини гуҹағына алмаға тәләсирди. Еј Зејнәб (с.ә), адыны Ҹәбрајил (ә) ҝөз јашлары илә Пејғәмбәрә (с) чатдырмышды. Һәзрәт Пејғәмбәр (с) сәнин ҝөрәҹәјин мүсибәтләри Ҹәбрајилдән (ә) ешидәндән сонра бујурмушду: “Һәр ким Зејнәбин (с.ә) мүсибәтинә ағлајарса, санки гардашлары Һәсән (ә) вә Һүсејн (ә) мүсибәтинә ағлајыр”. Салам олсун сәнә вә пак нәслинә!
Зејнәби-Кубранын (с.ә) фәзиләтләринә гәнаәти, ибадәти, һәјатын чәтинликләри гаршысында сәбир етмәји мисал ҝөстәрмәк олар. Бу бөјүк ханым һәлә 6 јашында оланда анасы Зәһранын (с.ә) Фәдәк һаггындакы хүтбәсини әзбәрләмишди. Куфәнин мүһүм шәхсијјәтләриндән олан Бәшир ибни Хәзим дејир: “Аллаһа анд олсун ки, Зејнәбдән башга башдан-ајаға һәја нүмунәси олан вә нитг сөјләјә биләнини ҝөрмәдим. Санки Әлинин (ә) дилиндән нитг сөјләјирди. Данышмағы о Һәзрәтдән (ә) өјрәнмишди”. Бу бөјүк ханым бөјүк иҹтимаи вә елми мәгама малик иди. Һәјат јолдашы Абдуллаһ да ону “Еј Мүтәзанын гызы, Еј Бәни Һашимин ағыллы ханымы чағырарды. Имам Сәҹҹад (ә) бибисинин Куфәдәки атәшли чыхышындан сонра она бујурмушду: “Аллаһа һәмд олсун ки, сән мүәллими олмајан алим вә устады олмајан философсан”.
О ҝүнләрдә ки, Һәзрәт Әли (ә) Куфәдә иди, Зејнәб (с.ә) гадынлар үчүн дәрсләр тәшкил едәрди. Онлара Гуран тәфсири дәрси верирди. Бир ҝүн “Мәрјәм” сурәсинин илк ајәсинин тәфсирини сөјләјирди, атасы дахил олур. Бујурур: “Еј нур ҝөрмүш! Еширдим ки, “Мәрјәм” сурәсинин илк ајәсини тәфсир едирсән”. Бујурду: “Бәли, фәданыз олум”. Әмирәл-мөминин (ә) бујурду: “Гызым! Бу, елә бир рәмздир ки, сиз Пејғәмбәр (с) итрәтинин мүсибәти һаггындадыр вә ејни заманда онларын башына ҝәләҹәк мүсибәтләр һаггындадыр”. Бу заман ханымын наләси вә ағламаг сәсләри әтрафа јајылды.
Зејнәби-Кубра (с.ә) камил бир заһид иди. Һәјат јолдашы о дөврүн сәрвәтли инсанларындан бири олмасына бахмајараг, дүнја немәтинә ҝөз јуммуш вә Аллаһ ризасы вә гардашына һәмдәм олмаг үчүн Кәрбәла јолчулуғуна гошулмушду. Бу јолда дағ кими сабит вә мөһкәм иди. Ханым- һиҹаб вә иффәтин нә ҝөзәл нүмунәси иди. Јәһја Мазәни дејир: “Мән узун мүддәт Әмирәл-мөминин (ә) гоншусу олмушам. Бу мүддәт әрзиндә нә Зејнәбин (с.ә) гамәтини ҝөрмүшәм, нә дә онун сәсини ешитмишәм. Зејнәб (с.ә) ҹәддини зијарәт етмәк истәјәндә Һәзрәт Һәсән (ә), Һәзрәт Һүсејн (ә) вә Имам Әли (ә) ону әһатәјә алардылар. Пејғәмбәрин (с) һәрәминә чатмамышдан габаг Имам Әли (ә) чыраглары сөндүрәр вә бујурарды: “Истәмирәм ки, баҹыныз Зејнәби ҝөрсүнләр”.
Бу ҝөзәл ханым Кәрбәлада гардашынын һәмдәми вә Ашура һадисәсиндән сонра исә Имам Сәҹҹадын (ә) һимајәчиси вә Әһли-бејтин (ә) сөјкәндији бир дајаг иди. Дәфәләрлә Имам Сәҹҹады (ә) дүшмәнләрин гылынҹындан хилас етмишди. Зејнәб (с.ә) Шама дахил оланда өз Әливари нитги илә ләнәтлик Језыды рүсвај етди. О, Језидин мәҹлисиндә бујурмушду: “Чох тәәсүф ки, сәнинлә данышмаға мәҹбуруг. Сән ондан да алчагсан ки, сәнинлә сөз данышаг. Аллаһа анд олсун ки, Аллаһдан башгасындан горхмурам. Еј Језид! Аллаһа анд олсун ки, өз дәриндән башгасыны парчаламадын, өз әтиндән башгасыны тикә-тикә етмәмисән”. Језид ханымын атәшли сөзләринин гаршысында титрәди вә алчалды. Әмр етди ки, онлары еһтирамла Мәдинәјә јола салсынлар.
Језид Әһли-бејти (ә) Мәдинәјә ҝөндәрмәк истәјәндә дәвәләри бәр-бәзәкли парчаларла бәзәди ки, Мәдинә ҹамааты онлара гаршы һөрмәт едилдијини зәнн етсин. Анҹаг Зејнәб (с.ә) Језидн бу сијасәтини башга дүшүб, әмр етди ки, карваны гара парчалара бүрүсүнләр. Инсанлар да билсинләр ки, Фатимә (с.ә) өвладынын мүсибәти баш вермишдир.
Тарихдә Һәзрәт Зејнәбин (с.ә) вәфат тарихи мүхтәлифдир. Бир мәнбәјә ҝөрә ханым Имам Һүсејндән (ә) сонра бир ил јарым јашамышдыр. 62-ҹи һиҹри илиндә 56 јашында дүнјасыны дәјишмишдир. “Бәһрил мәсаибин” мүәллифи јазыр ки, Һәзрәт Зејнәб (с.ә) Ашура мүсибәтиндән сонра о гәдәр ағламышды ки, гәдди әјилмишди. Ханым Мәдинәјә ҝәләндән сонра Һүсејнсиз (с.ә) кечән ҝүнләрә таб ҝәтирә билмәди. Әҝәр Зејнәбин (с.ә) мүситәбләр гаршысындакы бу бөјүк сәбри олмасајды о, Кәрбәла мүсибәти гаршысында ҹан верәрди. Анҹаг о, Аллаһын лајигли бәндәси иди. О, һамыја сәбир, фәдакарлыг вә иффәт дәрси вериб вә вермәкдәдир.
Имам Заман аға (ә.ф) ханым һаггында бујурмушдур: “Мәним достларыма вә давамчыларыма дејин ки, Аллаһы бибим Зејнәбин (с.ә) һаггына анд версинләр ки, зүһуруму тезләшдирсин”.
Һазырлады: Мәшһәди Ханым
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
