1- Уммул Бәра
Әмирәл-мөминини севәнләрдән, онун сәһабәләриндән бири дә Уммул Бәра олуб. Уммул Бәра Сәффан ибн Һилалын гызыдыр. О, шаирә ханым олуб. Уммул Бәра «Сиффејн» мүһарибәсиндә өз епик әсәрләри, дастанлары илә о Һәзрәтин (ә) гошунуну Мүавијәнин ордусуна гаршы вуруша тәһрик едиб.
Уммул Бәра Мүавијәнин мәҹлисиндә
Бир ҝүн Уммул Бәра Мүавијәнин јанына ҝетмишди. Мүавијә она деди: «Еј Сәффанын гызы! Неҹәсән?» Уммул Бәра ҹаваб верди: «Еј Әмирәлмөминин, јахшыјам». Јенә сорушду: «Һалын неҹәдир?» Уммул Бәра ҹаваб верди: «Гудрәтдән сонра зәифәм, севинҹдән сонра јорғун вә сүстәм». Мүавијә деди: «Бу ҝүнлә Сиффејндә Әлини (ә) мүдафиә едәрәк шер охудуғун ҝүн арасында нә гәдәр фәрг вар?» О ҹаваб верди: «О ҝүнү бир тәрәфә гој». Мүавијә деди: «Һејһат! Сән һәмин адамсан ки, әҝәр о ҝүн ҝери гајытса, сән дә ҝери гајыдаҹагсан». Сонра Мүавијә сорушду: «Әлинин өлүмү заманы нә јазмысан?» О деди: «Унутмушам». Анҹаг мәҹлисдә оланлардан бәзиләри о шеири билирдиләр вә бир бејтини дедиләр:
Имамымызын јохлуғунда ҝүнәш тутулду.
О, әдаләтли инсан, адил имам вә ән јахшылардан иди.
Мүавијә онун шерини ешидәндән сонра деди: «Аллаһ сәни өлдүрсүн, еј Сәффанын гызы, сән данышмаг үчүн һеч бир шеј гојмадын. Инди һаҹәтин нәдир ки, јаныма ҝәлмисән?» О: «Һејһат, бу сөзләрдән сонра һаҹәтими демәрәм. Аллаһа анд олсун ки, сәндән бир хаһиш етмәјәҹәјәм» – дејиб, јериндән галхды вә Мүавијәнин јанындан ҝетди.
