Бисмиллаһир Рәһманир Рәһим
Гәлбимдә белә бир суал гаршыја чыхды! Илаһи ҝөрәсән бизләри нијә хәлг етмисән?
Бујурду: "Мән ҹинләри вә инсанлары јалныз Мәнә ибадәт етмәк үчүн јаратдым!" (Заријат 56)
Дедим: Илаһи чох наүмидәм!
Бујурду: "Еј Мәним (ҝүнаһ төрәтмәклә) өзләринә зүлм етмәкдә һәдди ашмыш бәндәләрим! Аллаһын рәһминдән үмидсиз олмајын. Аллаһ (төвбә етдикдә) бүтүн ҝүнаһлары бағышлајар. Һәгигәтән, О бағышлајандыр, рәһм едәндир! (Зүмәр сурәси 53)
Дедим: Илаһи! Һеч кәс билмир ки, мәним гәлбимдән нәләр кечир?
Бујурду: “Билин ки, Аллаһ инсанла онун гәлби арасына ҝирәр (инсанын бүтүн варлығына һаким олар; Аллаһ үрәкләрдән кечән һәр шеји билир, бүтүн үрәкләрин ихтијары да Онун әлиндәдир) вә сиз ахырда Онун һүзуруна ҹәм едиләҹәксиниз!” (Әнфал сурәси 24)
Дедим: Илаһи! Сәндән башга һеч кимим јохдур!
Бујурду: “Анд олсун ки, инсаны Биз јаратдыг вә нәфсинин она нә вәсвәсә етдијини дә Биз билирик. Биз она шаһ дамарындан да јахыныг!” (Гаф сурәси, 16)
Дедим: Илаһи! Санки мәни унутмусунуз?
Бујурду: “Сиз Мәни јад един ки, Мән дә сизи јад едим! Мәнә шүкүр един, Мәни инкар етмәјин!” (Бәгәрә сурәси, 152)
Дедим: Илаһи! Нә вахта кими белә олаҹам?
Бујурду: “Ону анҹаг Аллаһ биләр!" Нә билирсән, бәлкә дә, о саат (гијамәт) јахындыр).” (Әһзаб сурәси 63)
Дедим: Илаһи! Сән әзәмәтлисән она ҝөрә дә сәнә јахындыр, амма мән кичијәм мәнә ҝөрә узагдыр. Бәс мән нә едим?
Бујурду: “Сәнә нә вәһј ҝәлирсә, она табе ол. Аллаһ һөкм (зәфәр һөкмүнү) верәнә гәдәр сәбир ет. О, һөкм верәнләрин ән јахшысыдыр!” (Јунус сурәси 109)
Дедим: Илаһи! Сән чох сакитсән! Сән Пәрвәрдиҝарсан вә арамсан, амма мән кичијәм вә нараһатам. Илаһи ишләрими јолуна гој!
Бујурду: “Бәзән хошламадығыныз бир шеј сизин үчүн хејирли, бәзән дә хошладығыныз бир шеј сизин үчүн зәрәрли ола биләр.(Ону) Аллаһ билир, сиз билмәзсиниз.” (Бәгәрә сурәси 216)
Дедим: Илаһи! Сәнин гүдрәтсиз вә зәиф бәндәнәм, Өз мәрһәмәтиндән мәнә дә аид елә!
Бујурду: “Аллаһ инсанлара гаршы, әлбәттә, меһрибандыр, мәрһәмәтлидир.” (Бәгәрә сурәси 143)
Дедим: Илаһи! Дарыхырам. Гәлбим сыхылыр!
Бујурду: "Аллаһын немәти вә мәрһәмәти илә - анҹаг онунла севинсинләр. Бу онларын јығдыгларындан (фани дүнја малындан) даһа хејирлидир!" (Јунис сурәси 58)
Дедим: Илаһи! Сәнә тәвәккүл едирәм!
Бујурду: “Һәгигәтән Аллаһ (Она) тәвәккүл едәнләри севәр!” ( Али Имран сурәси 159)
Дедим: Илаһи! Сәнә шүкүр едирәм!
Бујурду: “Инсанлардан еләси дә вардыр ки, Аллаһа шәклә ибадәт едәр. Әҝәр она бир хејир тохунса, (дини барәсиндә) архајын олар (исламдан мөһкәм јапышар). Јох, әҝәр она бир бәла (мүсибәт) үз версә, чөһрәси дәјишәр (исламдан үз дөндәриб јенә күфрә гајыдар). Беләси дүнјаны да әлдән верәр, ахирәти дә. Ачыг-ашкар зијан будур, бу!” (Һәҹҹ сурәси 11)
Дедим: Илаһи! Мән чох тәнһајам!
Бујурду: “Мән јахынам!” (Бәгәрә сурәси 186)
Дедим: Илаһи! Сән һәмишә мәнә јахынсан, амма мән чох узағам. Еј каш будан чох Сәнә јахын ола биләјдим!
Бурурду: “Сәһәр-ахшам јалварараг, горхараг, сәсини галдырмадан үрәјиндә Рәббини јад ет вә гафилләрдән олма!” (Әраф сурәси 205)
Дедим: Бу да гүдрәт вә истедад истәјир.
Бујурду: “Мәҝәр Аллаһын сизи (ҝүнаһларынызы) бағышламағыны истәмирсиниз? Аллаһ (бәндәләрини) бағышлајандыр, рәһм едәндир!” (Нур сурәси 22)
Дедим: Илаһи! Һәгигәтән чох истәјирәм ки, мәни бағышлајасан!
Бујурду: “Рәббиниздән бағышланмағынызы диләјин вә Она төвб
