Инсан чох вахт өз уғурсузлугларынын, бәдбәхтлијинин сәбәбини дүзҝүн мүәјјәнләшдирә билмир. Ишин алынмыр, хәстәлик сәни сыхыр, даим зәрәрә дүшүрсән, гәлбин нараһатдыр, өзүнү камилләшдирә билмирсән! Ата-ананла хош рәфтар, онлара мәһәббәт бүтүн бу проблемләри арадан галдыра биләр. Әҝәр онлар дүнјаларыны дәјишмишләрсә, руһларына һәдијјә ет, бағышланма дилә. “Исра” сурәсинин 23-ҹү ајәсиндә ата-анаја јахшылыг мүвәффәгијјәт вә хошбәхтлијин ачары кими гејд едилир. Валидејни өзүндән узаглашдырмамаг, онларла хош данышмаг уғур ҝәтирир, әксинә онларла габа рәфтар, онларын гәлбини гырмаг инсаны мүвәффәгијјәтсизлијә уғрадыр. Нөвбәти ајәдә валидејнә гаршы тәвазөкар олмаг, онлар үчүн Аллаһдан бағышланма диләмәк тапшырылыр. “Ғурәрул-һикәм”дә јазылыр ки, Һәзрәт Әли ибн Әбуталиб (ә) бујуруб: “Ата-анаја јахшылыг өз өвладларынын сәнә јахшылығынын сәбәбидир.” Һәмин мәнбәдә башга бир һәдисдә бујурулур: “Дүнјанын ән бәдбәхт, ән уғурсуз, ән шәр адамы валидејнинә ағ олан, һөрмәтсизлик едән адамдыр.” /Солук/
