Әһли Бејт (әлејһимус сәлам) -АБНА- Хәбәр Аҝентлији- Устад Фүруғинин (Аллаһ ону горусун) Имам Муһәммәд Багир (әлејһи сәлам) мәдрәсәсиндә етдији чыхышы. Рәҹәб ајынын әввәли-9/4/2016
Бисмиллаһир-рәһманир-рәһим
Мүбарәк Рәҹәб ајы мәнәвијјатын фәсли вә баһарыдыр. Мәнәвијјатын бу фәсли Фитир бајрамына кими давам едир. Бу үч ај мәнәвијјатын инсан үрәјиндә әкилдији ҝүнләрдир. Үрәк тарласыны әкмәк лазымыдыр. Инсанын үрәји әхлаг ҝөзәллији, салеһ әмәл вә Аллаһ зикри илә әкилмәлидир.
«وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلاَّ نَكِداً كَذلِكَ نُصَرِّفُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ»
“Тәмиз (торпағы мүнбит) бир мәмләкәтин биткиләри Рәббинин изнилә чыхар. Пис (торпағы гејри-мүнбит) бир мәмләкәтин биткиләри исә јалныз чох чәтинликдә јетишәр. Биз ајәләримизи шүкүр едән бир тајфа үчүн белә мүфәссәл изаһ едирик”.[1]
Тәмиз торпаг вә мәмләкәт, јәни пак үрәк. Гуран буну тәмсил шәклиндә изаһ едир вә һисс олунмајаны һисс олунанла мисал вурур.
Әкмәк вә горудугдан сонра исә мәһсулу ҝөрмәк мүмкүндүр. Амма мәнәвијјат аләми бунларын фөвгүндәдир. Имам Садиг (ә) бујурур:
«النَّاسُ يَمُرُّونَ عَلَى الصِّرَاطِ طَبَقَاتٍ وَ الصِّرَاطُ أَدَقُّ مِنَ الشَّعْرِ وَ أَحَدُّ مِنَ السَّيْفِ فَمِنْهُمْ مَنْ يَمُرُّ مِثْلَ الْبَرْقِ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمُرُّ مِثْلَ عَدْوِ الْفَرَسِ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمُرُّ حَبْواً وَ مِنْهُمْ مَنْ يَمُرُّ مُتَعَلِّقاً قَدْ تَأْخُذُ النَّارُ مِنْهُ شَيْئاً وَ تَتْرُكُ شَيْئاً»
“Инсанлар сират үзәриндән кечмәкдә бир нечә дәстәјә бөлүнүрләр: бәзиләри илдырым сүрәтилә кечәр, бәзиләри чапар ат кими, бәзиләри сүрүнә-сүрүнә, бәзиләри дә ондан асылмыш вә бәдәнләринин бир һиссәсини од бүрүрмүш һалда кечәҹәк”[2].
Бәзән хардал гәдәр тәкәббүр ҝөстәрмәк манеәдир вә од онларын бир мигдарыны јандырыр. Бәзән мәдәјә өтүрүлән Аллаһын иҹазә вермәдији бир лоғма һарам бөјүк манеәдир. Она ҝөрә дә өз вүҹуд мәмәләкәтини вә тарланы пак етмәлисән. Инсанын вүҹуду пак торпаға чеврилмәлидир ки, Аллаһ, һәгигәт тохумларынын орада ҹүҹәрмәсинә изин версин. Бу тохумлары әкмәк үчүн ән ҝөзәл фүрсәт һәмин ҝүнләрдир.
Рәҹәб ајы Аллаһ өвлијаларынын илинин башланғыҹы, Пәрвәрдиҝари Аләмин хүсуси рәһмәтинин тәҹәлласыдыр. Она ҝөрә дә Аллаһ өвлијалары вә сејри-сүлук әһли гәдәһләри ҝөтүрмәли, Рәҹәб, Шәбан вә Рамазан ајларында долдурмалыдырлар. “Долу гәдәһләр ҝөзләјир!”[3]
Рәсули-әкрәм (с) бујурур: “Өзүнүзү Аллаһын рәһмәт нәсим (меһи) гаршысында гәрар верин, чүнки Аллаһын һәр кәс үзәриндә әсәҹәк рәһмәт нәсимләри вар”[4].
Мејдана чыхмаг, иш ҝөрмәк лазымдыр ки, гәфләт јухусунда галмајасан. Рәҹәб ајынын ҝәлиши өзүнү бизим һәјатымызда ҝөстәрмәлидир вә бу мүрагибә, мүһасибә, етдијимиз әмәлләрлә газанылыр. Аллаһын “әјнәр-рәҹәбијјун” (Рәҹәб әһли һарададыр?) хитабынын әһатәсиндә олуб-олмамағымызы ҝөррмәлијик. Әҝәр бу әһатәјә дахил олсаг, һәјатымыз ҹошгун олар. Гејбә говушсаг, ҹошгун вә шад олаҹағыг. “Одур ҝүлдүрән вә ағладан”. Инсанын ҝүлмәји вә ағламағынын һамысы гејбә говушмалыдыр.
Мәнәви баһары дәрк едән кәсин горхусу вә гәми олмајаҹаг. Рәҹәб ајы мәнәвијјат әкмәк ајыдыр. Шејх Аббас Гуму “Мәфатеһ” китабында гәмәри ајларынын мүстәһәб әмәлләрини јаздыгда биринҹи Рәҹәб ајындан башлајыр. Һалбуки, гәмәри ајларынын биринҹиси Мәһәррәм ајыдыр. Рәсули-әкрәм (с) Рәҹәб ајынын әһәмијјәти барәдә бујурур:
«إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى نَصَبَ فِي السَّمَاءِ السَّابِعَةِ مَلَكاً يُقَالُ لَهُ الدَّاعِي فَإِذَا دَخَلَ شَهْرُ رَجَبٍ يُنَادِي ذَلِكَ الْمَلَكُ كُلَّ لَيْلَةٍ مِنْهُ إِلَى الصَّبَاحِ طُوبَى لِلذَّاكِرِينَ طُوبَى لِلطَّائِعِينَ وَ يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى أَنَا جَلِيسُ مَنْ جَالَسَنِي وَ مُطِيعُ مَنْ أَطَاعَنِي وَ غَافِرُ مَنِ اسْتَغْفَرَنِي الشَّهْرُ شَهْرِي وَ الْعَبْدُ عَبْدِي وَ الرَّحْمَةُ رَحْمَتِي فَمَنْ دَعَانِي فِي هَذَا الشَّهْرِ أَجَبْتُهُ وَ مَنْ سَأَلَنِي أَعْطَيْتُهُ وَ مَنِ اسْتَهْدَانِي هَدَيْتُهُ وَ جَعَلْتُ هَذَا الشَّهْرَ حَبْلًا بَيْنِي وَ بَيْنَ عِبَادِي فَمَنِ اعْتَصَمَ بِهِ وَصَلَ إِلَي»
"Аллаһ једдинҹи сәмада "даи" адлы мәләк гәрар верибдир ки, Рәҹәб ајы јетишдикдә бу мәләк һәр ҝеҹәнин әввәлндән сүбһә кими белә нида едәр: "Хош Аллаһа итаәт едән вә Аллаһы јад едән һәр кәсин һалына".
Аллаһ-тәала бујурур: Мәнлә сөһбәт едәнлә мән дә һәмсөһбәт оларам. Мәнә итаәт едәнә мән дә итаәт едәрәм (истәкләрини јеринә јетирәрәм). Мәндән бағышланмаг диләјәни, бағышлајарам. Ај мәним ајым, бәндә мәним бәндәм, рәһмәт исә мәним рәһмәтимдир. Мәни бу ајда чағыран һәр кәсә ҹаваб верәр вә истәдији һәр шеји она әта едәрәм. Мәндән јол истәјәнә јол ҝөстәрәрәм. Бу ајы бәнд (ип) кими гәрар вермишәм ки, һәр кәс ондан тутса мәнә јетишәҹәк” [5].
Мирзә Ҹавад Аға Мәләки Тәбризи (рһ) “Әлмурагибат” китабында јазыр: “Әҝәр рәвајәтдә олан бу хитаба мүшәррәф оланларын һәр биринин бүтүн дүнјада оланларын бәдән вә руһлары гәдәр руһа саһиб олсајды вә онларын һамысыны бу хитабын дәјәрләндирилмәси үчүн вә ҹавабы үчүн фәда етсәјди, јенә дә бу хитабын һаггыны вә онун шүкрүндән ҹүзи бир һиссәсини дә јеринә јетирә билмәзди”.
“Әлмурагибат” китабыны мүтләг охујун. Һәзрәт Имам Хомејни (рһ) өз әбасы илә мәрһум Мирзә Ҹавад Аға Мәләки Тәбризинин гәбринин үстүнү тәмизләјәрди вә бујурарды: “Бу гәбирдән нур галхыр”.
Рәвајәтә әсасән, инсан елә бир мәгама јетишир ки, Аллаһыны итаәтинә чатыр вә Аллаһ ону мити (итаәт едән) гәрар верир. Аллаһа о гәдәр ләббејк демәлисән ки, сән дә бир мәгама чатасан вә сән Аллаһдан бир шеј истәдикдә О, сәнә “ләббејк Мәним бәндәм” десин.
Рәҹәб, Шәбан вә Рамазан ајларында Аллаһ бизи јујуб, тәмизләмәк истәјир.
Һәр кәс Аллаһы јад етсә, Аллаһ да ону јад едир. Һәдисдә ҝәлмишдир ки, Аллаһ-таала бујурмушдур: "Һәр кәс бир дәстә адам арасында Мәни јад етсә, Мән дә ону бир дәстә мәләк арасында јад едәрәм”[6]. Она ҝөрә дә “һәр кәс Аллаһын јанында танындыса, бүтүн мәхлуглар ону таныјаҹаг”[7].
“Мәнлә сөһбәт едәнлә мән дә һәмсөһбәт оларам”. Елә ки, отурдун вә дедин “ја Аллаһ”, ики рәкәт намаз гылдын, Аллаһла сөһбәт едирсән, Онунла бир јердәсән. Нә үчүн гәлб һүзуру мөвзусу барәдә бу гәдәр тәкид олунмушдур? Она ҝөрә ки, инсан Аллаһла бир јердә олсун. Өз бәдәнини ҝәтирсән, амма үрәјини ҝәтирмәсән фајдасы јохдур.
Рәҹәб ајы, төвһид ајыдыр. Рәҹәб ајында бу дуаны охуунмасы сифариш олунмуш дуада дејилир: “Сәни таныјан шәхс үчүн Сәнинлә онлар арасында онларын мәхлуг, Сәнин бәндәләрин вә һәмин нишанәләрин саһиби, (мәхлугатдакы) башланғыҹ вә дөнүшүн Сәнә тәрәф олмасындан башга, һеч бир фәрг јохдур”[8].
Инсан бу мәгама чата биләр. Јәни Аллаһын бүтүн ҹамал вә камал сифәтләри инсанда зүһур едә биләр.
Һазырлады: Фүруғи-Төвһид Тәһгигат Групу
[1] . “Әраф” сурәси, ајә 58.
[2] “Әмали-Сәдуг”, сәһ. 177.
[3] . “Нәбә” сурәси, ајә 34.
[4] . “Биһарул-әнвар”, ҹ. 68, сәһ 221.
[5] . “Мустәдрәкул-вәсаил вә мустәнбитул-мәсаил”, ҹ. 7, сәһ. 535.
[6] . “Кафи”, ҹ. 2, сәһ. 498.
[7] . “Игбалул-әмал”, ҹ. 3, сәһ. 298.
[8] . “Игбалул-әмал”, ҹ. 3, сәһ. 214.
Диггәт: Хәбәрдән истифадә етдикдә мәнбәјә истинад лазымдыр
